เป็นที่รู้กันว่าตำหนักหลอมยาแห่งซู่ซันแทบมิเคยผลิตโอสถกายาระดับลี้ สูตรยาเหล่านั้นอาจมีหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิด นักปรุงโอสถทั่วไปต่อให้เต็มใจช่วยก็คงมิมีปัญญาจะกลั่นมันออกมาได้สำเร็จ มีเพียงอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์โดดเด่นเท่านั้น ถึงจะพอมีหวัง
“เจ้าไปพูดอันใดไว้รึ นางถึงได้สนใจในตัวข้า?” เมิ่งฝานถามด้วยความสงสัย
หลิวเยียนผิงหัวเราะเบา ๆ “ก็เรื่องวิถีกระบี่อันน่าทึ่งของเจ้าน่ะสิ โดยเฉพาะตอนที่เจ้าชี้แนะจนข้าบรรลุ ‘เจตนากระบี่วารีคลั่ง’ ได้สำเร็จ นางถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง คิดว่าเจ้าเป็นยอดมนุษย์ที่เหนือกว่าสามัญชนไปแล้ว!”
ในตอนนั้น หลิวเยียนผิงเพิ่งจะอยู่เพียงระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สอง อีกทั้งพรสวรรค์ด้านกระบี่ของนางก็มิได้โดดเด่นที่สุด ทว่าเมิ่งฝานกลับสามารถขัดเกลานางจนบรรลุเจตนากระบี่ระดับนั้นได้ หากจะกล่าวว่าเป็นเรื่องอัศจรรย์ก็คงมิเกินเลยไปนัก
