นางมิใช่สตรีประเภทที่จะลุ่มหลงในความงาม และมักจะมีความคลาดแคลงใจต่อบุรุษหน้าตาดีเสมอมา! ในสายตาของนาง ชายที่รูปงามมักจะเป็นพวกดีแต่เปลือก มีท่าทางกรีดกรายสวยงามแต่ไร้ซึ่งความสามารถที่แท้จริง
หากเมิ่งฝานล่วงรู้ความคิดของนาง เขาคงต้องหาโอกาสสั่งสอนให้นางรู้ซึ้งว่าควรดำเนินชีวิตอย่างไร
หรือที่ถูกคือ… ควรใช้สายตาเช่นไรมองบุรุษ
“ศิษย์พี่หญิงเย่ ได้ยินชื่อเสียงมานาน ยินดีที่ได้พบขอรับ”
เมิ่งฝานเอ่ยทักทายพร้อมกับยื่นมือออกไปหวังจะแสดงความคารวะตามมารยาท
ทว่าเย่ชิงหยูกลับเพียงชำเลืองมองมือของเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ นางนิ่งเฉยมิได้ยื่นมือออกมาตอบรับแต่อย่างใด การกระทำของเมิ่งฝานในครานี้ยิ่งทำให้คะแนนนิยมในใจนางดิ่งลงเหว
นางมองว่าเขาเป็นพวกกะล่อนเจ้าชู้
เมิ่งฝานจำต้องดึงมือกลับมาอย่างเก้อเขิน ศิษย์พี่หญิงผู้นี้ช่างมีอารมณ์พิลึกพิลั่นสมคำร่ำลือ ที่สำคัญคือดูเหมือนนางจะไร้ซึ่งอัธยาศัยพื้นฐานโดยสิ้นเชิง
สำหรับคนที่เข้าถึงยากเช่นนี้ เมิ่งฝานเริ่มรู้สึกว่าความหวังที่จะขอให้นางช่วยกลั่นโอสถให้นั้น คงริบหรี่เสียจนแทบเป็นไปไม่ได้
“หลิวเยียนผิง เจ้ามาหาข้ามีธุระอันใด?”
