นองรวมกันเป็นแอ่งเล็กๆพร่ำรำพันครางเบาๆ เลือดสีดำไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ดบนใบหน้าอีกครั้ง สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ แม้แต่การเดินก็เริ่มโซเซการระดมพลังมากมายขนาดนี้อีกครั้ง ทำให้พลังจิตที่แตกสลายอยู่แล้วของพร่ำรำพันยิ่งแย่ลงไปอีก พลังกระบี่ที่เหลืออยู่ในร่างกายของเขาก็อาละวาดขึ้นมาอีกครั้ง ตัดเฉือนอวัยวะภายในของเขา“บ้าชิบ……” สายตาของพร่ำรำพันพร่ามัว เขาเดินไปหาลำดับเก้าที่บาดเจ็บสาหัสพลางพึมพำที่ขอบแท่นบูชา ลำดับเก้ามองพร่ำรำพันที่ค่อยๆ เดินมาด้วยดวงตาเย็นชาใบหน้าของพร่ำรำพันปรากฏความลังเลสภาพของเขาตอนนี้ถือว่าหมดเรี่ยวแรงอย่างแท้จริง ยากที่จะใช้ความสามารถในการหลบหนีได้อีกครั้ง ถ้าลำดับเก้าเอาชีวิตเป็นเดิมพันเพื่อฆ่าเขา บางทีอาจจะทำสำเร็จจริงๆในตอนนั้นเอง พร่ำรำพันก็นึกอะไรขึ้นมาได้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย“ดูเหมือนว่าผมไม่จำเป็นต้องลงมือเองแล้ว……”เขาหันหน้าไป ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ เสิ่นชิงจู่ได้กระโดดขึ้นมาบนแท่นบูชาแล้ว ยืนอยู่ข้างๆ พร่ำรำพันพร่ำรำพันยื่นมือออกไป ชี้ไปที่ลำดับเก้าด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย พูดเสียงแหบแห้ง“เสิ่นชิงจู่ ช่วยฆ่าเขาให้ผมที……ตอนนี้ สาวกแทบจะถูกทำลายหมดแล้ว แต่ตราบใดที่ผมยังมีชีวิตอยู่ สาวกก็ยังสามารถรวมตัวกันใหม่ได้ เหมือนที่ผมเคยบอกคุณไว้ ยุคใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และคุณ……เป็นคนที่ถูกกำหนดให้นำพาสาวกทั้งหมดไปสู่ความรุ่งโรจน์ ฆ่าเขาซะ แล้วคุณจะได้เป
