็นลำดับหนึ่งของสาวก”เสิ่นชิงจู่จ้องมองเขาครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า“ได้ ผมเข้าใจแล้ว”เขาหันหลังให้กับพร่ำรำพัน แล้วค่อยๆ เดินไปหาลำดับเก้าที่นอนอยู่บนพื้นลำดับเก้าเงยหน้าขึ้นมอง จ้องมองชายหนุ่มคนนี้ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเลือดปรากฏรอยยิ้มบางๆ“คุณมีอะไรจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายไหม?” เสิ่นชิงจู่ถามเสียงเรียบ“ไม่มี”“ไม่มีจริงๆ เหรอ?”“อืม”“ถ้าคุณไม่มีอะไรจะพูดจริงๆ ให้ผมคิดให้สักอย่างดีไหม?”“ลองพูดมาสิ”เสิ่นชิงจู่สูดหายใจลึก แล้วตะโกนเสียงดัง“สพันจ์บ็อบ!! พวกเราไปจับแมงกะพรุนกันเถอะ!!!”ทันทีที่เสียงก้องของเขาดังไปทั่วห้องใต้ดิน พร่ำรำพันที่ยืนอยู่ด้านหลังพลันชะงัก จากนั้นดวงตาทั้งสองข้างก็สั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ สีหน้าดิ้นรนอย่างรุนแรง!จิตวิญญาณสองดวงที่เขาสะกดเอาไว้ในใจมาตลอด ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!ในชั่วขณะนั้น พร่ำรำพันไม่สามารถรักษาสติให้แจ่มใสได้อีกต่อไป สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง…เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นสูง ใบหน้าปรากฏรอยแดงด้วยความตื่นเต้น แล้วตะโกนเสียงดัง“ได้เลย!! แพทริก!! พวกเราไปจับแมงกะพรุนกัน!!”ฉัวะ!เสิ่นชิงจู่หมุนตัวกลับในทันที พลังจิตทั้งหมดถูกส่งเข้าไปในแหวนสีดำที่เขากำไว้ในมือ จากนั้นก็ใช้แรงทั้งหมดขว้างออกไป!ดาบสีดำเล่มหนึ่งยื่นออกมาจากแหวน ทะลุผ่านอากาศในชั่วพริบตา แทงเข้าสู่หัวใจของพร่ำรำพัน“!”หนึ่งดาบ ตัดวิญญาณพร่ำรำพันยังคงยกมือทั้งสองข
