้างขึ้นสูง รอยยิ้มตื่นเต้นบนใบหน้าพลันแข็งค้าง ราวกับเป็นรูปปั้นตลกที่ถูกหยุดไว้กับที่ดวงตาทั้งคู่ของเขาเลือนราง สูญเสียประกายไปเสิ่นชิงจู่ไม่ได้ผ่อนคลายลง แต่ก้าวออกไปหนึ่งก้าว แล้วดีดนิ้วกลางอากาศแป๊ะ!!เปลวไฟอันร้อนแรงลุกโชนขึ้นจากเท้าของพร่ำรำพัน ครอบคลุมร่างทั้งหมดของเขาในพริบตา เปลวไฟลุกโชนท่วมร่างของพร่ำรำพัน เสียงแตกปะทุดังก้องในชั้นใต้ดินอันเงียบสงัดนี่ไม่เพียงแต่เป็นการลงมือซ้ำ แต่ยังเป็นการเผาร่างของอีกฝ่าย เพื่อป้องกันไม่ให้พลังจิตไหลเข้าไปในแท่นบูชาเติมเต็มพลังจิตส่วนสุดท้ายแกร๊ก!!เสียงแตกร้าวดังขึ้นอย่างกะทันหัน อากาศรอบข้างแตกสลายทีละนิด ห้วงแห่งฝันร้ายเริ่มจางหายไปทีละน้อย…มุมปากของเสิ่นชิงจู่ยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ จนถึงตอนนี้ เขาถึงกล้ายืนยันอย่างแท้จริงว่า พร่ำรำพันตายไปแล้ว……ด้วยน้ำมือของเขา…
