หลี่โก่วต้านไปชั้นสอง ส่วนที่เหลือทั้งหมด ก็ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา…]มุมปากของเสิ่นชิงจู่กระตุกเล็กน้อยลำดับเจ็ดและลำดับสิบสองก็ได้ยินเสียงนี้ ลำดับเจ็ดมองไปที่วิทยุตรงมุมห้อง แล้วพูดเสียงเย็น “ถึงเวลาแบบนี้แล้วยังจะฟังเรื่องสายลับอีก? รีบไปค้นหาเดี๋ยวนี้!”ก่อนที่ลำดับสิบสองจะทันได้พูด เสิ่นชิงจู่ก็รีบพูดขึ้นมาก่อน “ได้ พวกเราจะค้นชั้นหนึ่งและชั้นใต้ดิน”ลำดับเจ็ดมองเขาแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้า “ฉันจะค้นชั้นสองและชั้นสาม รีบทำให้เร็ว”ร่างของลำดับเจ็ดพลันสั่นไหว กลายเป็นเงาสีแดงวูบหนึ่ง แล้วหายไปจากที่เดิมเมื่อเห็นว่าเธอจากไปแล้ว สีหน้าของลำดับสิบสองก็ผ่อนคลายลง เขากวาดตามองเสิ่นชิงจู่ที่อยู่ข้างๆ ไม่ปิดบังความรังเกียจในดวงตา แล้วหันหลังเดินไปอีกทางเสิ่นชิงจู่เดินเข้าไปในห้องอย่างเงียบๆ หยิบวิทยุเครื่องเก่านั้นขึ้นมาถือไว้ แล้วเดินตามหลังลำดับสิบสองไป“ไสหัวไป ฉันคนเดียวก็พอแล้ว แกไปหาที่อื่นเอง” ลำดับสิบสองเห็นเสิ่นชิงจู่ตามมา จึงขมวดคิ้วพูด “ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก”เสิ่นชิงจู่ถือวิทยุไว้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “เดินคนเดียวอันตรายเกินไป ฉันเป็นห่วงนายน่ะ……”
