รี่ลำดับเก้าสูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ พ่นควันออกมา “การถ่ายเทพลังจิตให้แท่นบูชาใกล้จะเสร็จแล้ว คาดว่าอีกสองสามวันก็จะฟื้นคืนสมบูรณ์ ฉันเบื่อชีวิตแบบนี้เต็มทนแล้ว……”เสิ่นชิงจู่ได้ยินประโยคนี้ สายตาเคร่งขรึมเล็กน้อยเขาเคาะเถ้าบุหรี่ แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก “ชีวิตแบบนี้ ไม่ใช่ชีวิตคนจริงๆ นี่ใช้พวกเราเหมือนทาสชัดๆ……”“ก็เป็นคำสั่งของท่านพร่ำรำพัน ถึงจะเหนื่อยหน่อยก็ช่วยไม่ได้” ลำดับเก้าส่ายหน้า“อ้อใช่” เสิ่นชิงจู่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “อาหารในคฤหาสน์หมดแล้ว อาจจะต้องออกไปซื้ออีกครั้งนะ”ได้ยินประโยคนี้ ลำดับเก้าถอนหายใจยาว“เป็นอะไรไป?” เสิ่นชิงจู่ถาม“นายไม่เคยไปเดินเที่ยวกับผู้หญิงคนนั้นสินะ ออกไปซื้อของกับเธอ เหนื่อยยิ่งกว่าเป็นทาสอยู่ที่นี่อีก” ลำดับเก้าลุกขึ้นจากพื้นอย่างโซเซ ก้าวเดินเข้าไปในบ้าน “ฉันจะไปเรียกเธอ จะได้รีบไปซื้อของให้ครบก่อนฟ้ามืด พรุ่งนี้ฉันไม่อยากออกไปแล้ว”“คุณไหวใช่ไหม?” เสิ่นชิงจู่ลุกขึ้นยืน “คุณใช้พลังจิตมากเกินไปแล้ว รู้สึกเหมือนคุณกำลังจะเป็นลม”“อืม……น่าจะไม่มีปัญหาอะไรมาก” ลำดับเก้าโบกมือไปมาเสิ่นชิงจู่หรี่ตาลงเล็กน้อย เขามองเงาร่างของลำดับเก้าที่เดินจากไป ราวกับกำลังลังเลอะไรบางอย่างในที่สุด เขาก็ตัดสินใจเดินตามอีกฝ่ายก่อนจะยื่นมือออกไป แตะเบาๆ ที่หลังของลำดับเก้าความรู้สึกมึนเบลอจากการขาดออกซิเจนพลันพุ่งขึ้นมาในใจของลำดับเก้า ดวงตาของเขาพลิกกลับ และล้มลงไปข้างหลังอย่า
