ีเยี่ยไม่อาจปล่อยผ่านไปได้ แม้การไล่ล่าคนและสุนัขคู่นั้นจะสำคัญ แต่ก่อนอื่นเขาต้องเก็บศพของสหายร่วมรบเหล่านี้ ไม่อาจปล่อยให้พวกเขาถูกทิ้งไว้เช่นนี้ได้ไป๋หลี่พั่งพั่งลงไปติดต่อเรื่องโลงศพและรถ ส่วนเฉาเยวียนเริ่มบันทึกสถานที่เกิดเหตุ และรายงานสถานการณ์ให้ผู้บังคับบัญชาทราบเมื่อโลงศพมาถึงครบ พวกเขาก็ช่วยกันยกศพใส่โลงทีละคน เจียงเอ่อร์นั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้อง มองดูใบหน้าคุ้นเคยเหล่านั้นถูกนำเข้าโลงศพด้วยจิตใจเลื่อนลอยแม้ว่าเธอจะมาอยู่ในหน่วย 008 เพียงปีเดียว แต่เธอชอบบรรยากาศที่นี่มาก ไม่ว่าจะเป็นวัฒนธรรมการสืบสวนหรือบรรยากาศที่ผ่อนคลายและสนุกสนาน ล้วนทำให้เธอรู้สึกสบายใจตอนแรก เธอไม่ใช่คนชอบการสืบสวน แทบไม่เคยอ่านนิยายสืบสวนเลยด้วยซ้ำจนกระทั่งหัวหน้าหลีหงวิ่งมาหาเธอพร้อมกับหนังสือกองโตด้วยท่าทีตื่นเต้น พลางแนะนำนิยายสืบสวนแต่ละเล่มให้เธอ วิจารณ์เทคนิคต่างๆ และทำรายการยาวเหยียดเพื่อแนะนำลำดับการอ่าน……ปกติสมาชิกคนอื่นๆ ก็จะคุยกันอย่างตื่นเต้นเกี่ยวกับการสืบสวน ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เจียงเอ่อร์จึงลองอ่านหนังสือดู และค่อยๆ หลงใหลในเทคนิคและตรรกะอันแยบยล……ทว่าหนังสือที่หัวหน้าหลีหงให้เธอมา เธอยังอ่านไม่ถึงครึ่งเธอยังไม่ทันได้เข้าร่วมครอบครัวใหญ่นี้ด้วยการไขปริศนาหน่วย 008 ก็หายไปตลอดกาลหลีหงที่ใบหน้าซีดขาวถูกนำเข้าโลงศพสีเข้ม ใต้ร่างที่แข็งทื่อและเย็นเฉียบนั้น คือหัวใจที่จะไม่มีวันเต้นอ
