ว่าทำแบบนี้ไม่ค่อยดีนัก“นี่……จะทำยังไงดี?” ไป๋หลี่พั่งพั่งกระซิบถามหลินชีเยี่ยที่อยู่ข้างๆ เสียงเบาเจียงเอ่อร์เดินมาหน้าร่างของตัวเอง เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังลังเลอะไรบางอย่าง“ถ้าเอาร่างไปจะมีผลกระทบกับเธอไหม?” หลินชีเยี่ยถามอย่างระมัดระวัง ไม่ได้ใช้คำว่า ‘ศพ’[อืม] เสียงของเจียงเอ่อร์ดังมาจากโทรทัศน์ [ฉันเป็นเพียงสนามแม่เหล็กที่ปล่อยออกมาจากสมอง สามารถเคลื่อนไหวได้แค่ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรรอบๆ ร่างกายเท่านั้น]หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วนั่นหมายความว่า ถ้าเอาร่างนี้ไปฝังพร้อมกับสมาชิกคนอื่นๆ เธอก็จะถูกผูกติดอยู่กับหลุมศพไปตลอดชีวิตเลยเหรอ?เด็กสาวที่มีสติสัมปชัญญะ แต่กลับต้องถูกกักขังอยู่ข้างหลุมศพของตัวเองตลอดไป……คิดยังไงก็โหดร้ายเกินไป“งั้น เอาเธอไปไว้ที่พักของพวกเราก่อนดีไหม?” หลินชีเยี่ยเอ่ยถามเจียงเอ่อร์พยักหน้า แต่สีหน้ายังดูลังเลอยู่เจียหลานดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางอย่าง เธอเข้าไปใกล้เจียงเอ่อร์แล้วถามเสียงเบา“เธอกังวลเรื่อง……สภาพของตัวเองหรือเปล่า?”เจียงเอ่อร์พยักหน้าเงียบๆถึงอย่างไร เธอก็เป็นแค่เด็กสาววัยสิบหกสิบเจ็ดปีเท่านั้นวัยนี้เป็นช่วงที่กำลังเบ่งบาน ควรจะได้เพลิดเพลินกับความงดงามของวัยรุ่นแต่……สภาพศพของเธอช่างน่าเวทนาเหลือเกินต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย ต้องยกร่างที่เละเทะเป็นเลือดเนื้อเน่าเหม็นใส่ลงในโลง……สำหรับเธอแล้ว นี่คงเป็นการทำร้ายศักดิ์ศรีอย่างไม่ต้องสงสัยเธอไม่กล้า
