วครึ่งรอบในอากาศ จากนั้นก็เดินโซเซไปสองสามก้าวแล้วล้มหงายหลังลงบนพื้นก่อนจะหมดสติไปหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ เดินเข้าไปใกล้ จึงได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเงาขาวนี้นั่นคือเด็กสาวที่อายุราวสิบหกถึงสิบเจ็ดปี ใบหน้าเย็นชา สวมชุดขาวยาว ผมดำสยายราวกับน้ำตก แม้จะหมดสติไปแล้ว คิ้วที่ขมวดแน่นก็ยังไม่คลายลง……จากภายนอกแล้ว นี่เป็นเพียงสาวน้อยหน้าตาดีที่เย็นชาธรรมดาๆ คนหนึ่งแต่……ปัญหาอยู่ที่ส่วนขาของเธอตั้งแต่น่องลงไปนั้นว่างเปล่าไม่ใช่ว่าขาทั้งสองข้างของเธอถูกตัด แต่ตั้งแต่น่องลงไป ร่างกายของเธอค่อยๆ จางหายไป ลอยโปร่งแสงอยู่ในอากาศ……“ไม่มีขาเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งยื่นมือออกไป ลูบเบาๆ ตรงที่สาวชุดขาวนอนอยู่ ฝ่ามือทะลุผ่านร่างกายของเธอได้อย่างง่ายดาย นอกจากอากาศแล้ว เขาไม่ได้สัมผัสอะไรเลย“นี่ นี่คือ……นี่ไม่ใช่คนนี่?!” ไป๋หลี่พั่งพั่งชักมือกลับอย่างรวดเร็ว พูดด้วยความตกใจกลัว“เธอไม่ใช่คน ฉันบอกแล้วไง เธอคือสนามแม่เหล็กชนิดหนึ่ง” อันชิงอวี๋ดันแว่นตา “พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ เธอเป็น……ผี”“ผ……ผี?!” ไป๋หลี่พั่งพั่งขวัญผวา “ในโลกนี้มีผีจริงๆ เหรอ?”“……นายไม่ได้ไปเมืองผีเฟิงตูมาแล้วหรอกเหรอ? เคยโดนผีวิ่งไล่ไปหลายถนนแล้ว ยังจะตกใจเมื่อเห็นผีอีกเหรอ?” เฉาเยวียนพูดประชดหลินชีเยี่ยเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ มองเจียหลานด้วยสายตาสงสัยในเมื่อเด็กสาวคนนี้เป็นเพียงสนามแม่เหล็ก ไม่มีร่างกาย แล้วเมื่อกี้เจียหลานชนเธอจนสลบไ
