เงาร่างของโจวผิงพลิ้วไหว แล้วพุ่งขึ้นไปชั้นสอง คนอื่นๆ รีบตามไปติดๆชั้นสองดูเหมือนจะเป็นห้องทำงานที่กว้างขวาง เมื่อผลักประตูกระจกฝ้าเข้าไป กลิ่นคาวเลือดอันรุนแรงผสานกับกลิ่นเหม็นเน่าโชยมาปะทะใบหน้า!ทุกคนเห็นภาพในห้องแล้วต่างชะงักงันอยู่กับที่ข้าวของในห้องทำงานถูกทำลายยับเยิน โต๊ะ เก้าอี้ ตู้น้ำดื่ม คอมพิวเตอร์ ชั้นหนังสือ ล้มระเนระนาดอยู่บนพื้นเลือดสีแดงฉานแข็งตัวเป็นก้อนบนกระเบื้องพื้น เกาะติดพื้นส่งกลิ่นชวนคลื่นเหียนมุมห้อง โทรทัศน์เครื่องเก่าวางพลิกคว่ำอยู่บนพื้น ภาพหิมะขาวไหลเลื่อนบนหน้าจอ เสียงซ่าๆ ดังออกมาจากลำโพงเป็นระยะกลางห้อง มีศพบิดเบี้ยวหกศพนอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นทั้งหกศพไม่มีส่วนใดที่สมบูรณ์ มีแต่แผลฉีกขาดและรอยกัดเต็มไปหมด ราวกับถูกสัตว์ร้ายบางชนิดฉีกทึ้ง ชิ้นส่วนอวัยวะกระจัดกระจาย เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ!“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่……” เฉาเยวียนสีหน้าซีดเผือดกับภาพอันน่าสะพรึงกลัวตรงหน้าหลินชีเยี่ยกวาดตามองศพเหล่านั้น แล้วค่อยๆ หลับตาลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “หน่วย 008……ไม่เหลือใครเลยสักคน”ตอนอยู่บนรถเขาได้อ่านข้อมูลสมาชิกหน่วย 008 มาแล้ว ใบหน้าของศพเหล่านั้น เขาเคยเห็นในเอกสารมาก่อนรวมถึงหัวหน้าหน่วยหลีหงด้วย ทุกคนจบชีวิตลงที่นี่ไม่น่าแปลกที่ไม่มีใครรับสายโทรศัพท์ของหวงหยวนเต๋อ……“นี่หน่วย 008 เลยนะ ทำไมถึงได้ถูกสังหารหมู่ที่นี่อย่างเงียบเชียบแบบนี้ได้?” ไป๋หลี่
