ทั้งหมดสมควรตาย!!”เขากระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างรุนแรง ทั้งร่างพุ่งไปหาไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ใกล้ที่สุดราวกับสายฟ้า ความมืดแผ่ซ่านไปทั่วหมัดของเขา ก่อนจะพุ่งตรงไปข้างหน้า!ในเวลาเดียวกัน แสงประหลาดสีม่วงก็เปล่งออกมาจากดวงตาของหลินชีเยี่ยไป๋หลี่พั่งพั่งรู้สึกเพียงว่าสายตาพร่ามัว ทุกอย่างรอบตัวดูราวกับภาพมายา ความรู้สึกผิดที่ไม่เคยมีมาก่อนพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจของเขาเขารู้สึกว่าตัวเองได้ทำเรื่องเลวร้ายลงไปเขาทำผิดต่อหลินชีเยี่ยดังนั้น……ในชั่วขณะนั้น เขาหลับตาลง ไม่หลบหลีก ไม่ต่อต้านเขารู้สึกว่าเขาสมควรรับหมัดนี้หมับ!!ก่อนที่หมัดนั้นจะตกลงบนร่างของไป๋หลี่พั่งพั่ง ฝ่ามือขาวนวลข้างหนึ่งก็คว้าหมัดของหลินชีเยี่ยเอาไว้
