“ชีเยี่ย ชีเยี่ย!”ไป๋หลี่พั่งพั่งเขย่าตัวหลินชีเยี่ยที่นอนอยู่บนโซฟา “ตื่นเถอะ พวกเรามาถึงแล้ว”หลินชีเยี่ยค่อยๆ ลืมตาขึ้น หันไปมองนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เครื่องบินส่วนตัวลำนี้ได้ลงจอดที่สนามบิน“อืม……”เขาลุกขึ้นจากโซฟา หยิบกล่องดำของตัวเองแล้วเดินลงจากเครื่องบินเมื่อครู่นี้ เขาอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าตลอดหลังจากซุนหงอคงพูดประโยคนั้นจบ ก็จมอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ไม่ว่าหลินชีเยี่ยจะเรียกอย่างไรก็ไม่มีการตอบสนองแม้แต่น้อยกระทั่งหมดปัญญา หลินชีเยี่ยจึงเลือกที่จะออกจากห้องผู้ป่วย รอสักพักแล้วค่อยลองไปพูดคุยกับเขาอีกครั้งอย่างไรเสียประตูห้องที่สี่ก็ถูกเปิดแล้ว ต่อไปเขาสามารถเข้าไปพบซุนหงอคงได้ตลอดเวลาครั้งเดียวไม่ได้ก็สองครั้ง สองครั้งไม่ได้ก็สามครั้ง……ไม่ว่าอย่างไรเขาต้องหาทางเข้าใจอาการป่วยของซุนหงอคงให้ได้แม้การพบกันครั้งแรกนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ข้อมูลอะไรที่มีค่า แต่หลินชีเยี่ยรู้สึกได้ว่าจุดสำคัญของปัญหาน่าจะอยู่ที่ประโยคสุดท้าย ‘อย่าเรียกข้าว่าต้าเซิ่ง’ ……อาการป่วยของเขาเกี่ยวข้องกับฉายา ‘ต้าเซิ่ง’ นี้เหรอ?หลินชีเยี่ยครุ่นคิดไปพลางเข้าไปนั่งในรถที่ไป๋หลี่พั่งพั่งจัดเตรียมไว้ รถค่อยๆ ออกตัวมุ่งหน้าไปยังที่พักของหน่วย008 อย่างนุ่มนวล“อืม……ฉันจะเล่าสถานการณ์ของหน่วย 008 สักหน่อย” หลินชีเยี่ยเปิดเอกสารในมือ “หน่วย 008 มีสมาชิกทั้งหมดหกคน หัวหน้าหน่วยหลีหงเป็นผู้แข็งแกร่ง
