งโจวผิงก้มหน้าลง ดูเหมือนกำลังพึมพำอะไรบางอย่าง สูดลมหายใจลึกสองครั้ง ในที่สุดก็รวบรวมความกล้า เปล่งเสียงแผ่วเบาว่า“หน่วย 008 ที่อยู่ข้างในฟังให้ดี พวกคุณถูกพวกเราล้อมไว้แล้ว! ถะ… ถ้าพวกคุณไม่ออกมาฝึกซ้อมกับพวกเราแบบห้าต่อห้าอย่างยุติธรรม พวกเราจะฆ่าตัวประกันแล้วนะ!”เสียงของเขาเบามาก เบาจนห่างออกไปสิบเมตรก็ได้ยินแค่เสียงอู้อี้ แต่ดูโจวผิงหน้าแดงหูแดง ราวกับใช้พลังทั้งหมดไปแล้ว เหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจและเป็นลมไปในทันทีหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่หลังจากโจวผิงตะโกนเสร็จ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงเพิ่มประโยคเบาๆ อีกหนึ่งประโยค “……ขอบคุณสำหรับความร่วมมือ”หลินชีเยี่ย “……”แน่นอนว่าฟังดูมีมารยาทมากกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อยโชคดีที่แถวนี้ไม่มีคนอื่นอยู่ ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช่แค่โจวผิงคนเดียวที่อึดอัด หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็คงจะอึดอัดจนต้องเอานิ้วเท้าขุดพื้นเป็นบ้านภายใต้สายตาของคนผ่านทางเช่นกัน“เอ่อ……ปรมาจารย์กระบี่ คุณ…” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ผมคิดว่าสิ่งที่คุณพูดไม่เลวเลย แต่ว่า……พวกเราพูดเสียงดังขึ้นหน่อยได้ไหม หรือว่า พวกเราเข้าไปข้างในแล้วค่อยพูดดีไหม?”สีหน้าของโจวผิงดูไม่ค่อยดีนัก “ต้องพูดอีกครั้งเหรอ?”“อืม ผมคิดว่าพวกเขาอาจจะไม่ได้ยิน”“……งั้นเข้าไปข้างในแล้วค่อยพูดดีกว่า” โจวผิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ฉันรู้สึกว่า ฉันน่าจะเริ่มจับทางได้แล้ว”หลินชีเยี
