ข้นี่เริ่มตีกันแล้วเหรอ? จะให้คนอื่นสบายใจบ้างไม่ได้หรือไง……” หลี่อี้เฟยรู้สึกถึงพลังกดดันที่ทำให้ใจสั่น พึมพำเบาๆชั้นสองในห้องผู้ป่วยหมายเลขสี่ คลื่นพลังเวทมนตร์บริสุทธิ์แผ่ซ่านออกมา ความมืดกำลังแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็วภายใต้แรงกดดันจากพลังเทพของนิกซ์และเมอร์ลินที่ร่วมมือกัน พลังอันบ้าคลั่งนั้นกลับไม่ได้เสียเปรียบแต่อย่างใดตรงกลางห้องผู้ป่วย จีวรบนร่างของลิงโบราณที่นั่งขัดสมาธิยิ่งสว่างสดใสขึ้น เปลือกตาที่หลุบต่ำค่อยๆ เปิดขึ้นแสงสีทองเจิดจ้าทะลักออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง ราวกับมีดวงอาทิตย์สองดวงกำลังลุกโชนพลังเทพอันบ้าคลั่งพุ่งสูงขึ้นหลายเท่า กลับกลายเป็นฝ่ายกดทับพลังทั้งสองสาย!“กล้าลงมือกับลูกของข้า……อยากตายงั้นหรือ!”นิกซ์จ้องมองร่างนั้น ใบหน้าอันงดงามสง่าผ่าเผยปรากฏความโกรธอย่างหาได้ยาก กระโปรงผ้าโปร่งสีดำปลิวไสวโดยไร้ลม ชายกระโปรงเชื่อมต่อกับความมืดด้านหลัง ความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดแผ่ขยายอย่างรวดเร็วในระเบียงทางเดินดวงตาของลิงโบราณหรี่ลง มองดูความมืดที่กำลังกลืนกินสิ่งรอบข้าง ในที่สุดสีหน้าก็ปรากฏความหนักอึ้งมือทั้งสองที่ประนมไว้ค่อยๆ แยกออก กำลังจะทำอะไรบางอย่าง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากนอกประตู“สลาย”ในชั่วพริบตา ราตรี เวทมนตร์ และพลังเทพอันบ้าคลั่งหายวับไปในทันที ราวกับถูกลบด้วยพลังแห่งกฎเกณฑ์บางอย่าง สลายหายไปอย่างสิ้นเชิงหลินชีเยี่ยปัดฝุ่นบนเสื้อกาวน์สีขาว ค่อยๆ เดินมายืนระหว่าง
