ศที่ไป๋หลี่พั่งพั่งยืนอยู่ พร้อมกับปืนกลอูซีสีดำสองกระบอกที่ถูกปลดอาวุธไปด้วยฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!ดาบตรงทั้งห้าเล่มปักลงบนบันไดใต้เท้าของไป๋หลี่พั่งพั่งพร้อมกัน ใบดาบสั่นเล็กน้อย ส่งเสียงหึ่งแหลมแสบหูเมื่อเห็นอาวุธของตนถูกชายที่สวมหน้ากากตือโป๊ยก่ายยึดไปในชั่วพริบตา สมาชิกหน่วย 009 ต่างตกตะลึง พวกเขาไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นแค่แสงสีขาวดำวาบผ่าน ชั่วพริบตา มือของพวกเขาก็ว่างเปล่าแล้วแต่พวกเขาล้วนเป็นทหารผ่านศึกของหน่วยพิทักษ์ราตรี แม้อาวุธจะถูกยึด พวกเขาก็ไม่ได้แตกแถว กลับทรงตัวได้มั่นคง รีบจัดทัพ เข้าสู่รูปแบบการบุกทะลวงที่คล้ายกับหัวลูกศรออร่าสีเทาเปล่งออกมาจากร่างของผู้นำที่มีคิ้วเดียว ก่อตัวเป็นชุดเกราะบางๆ มือขวาของเธอบิดเบี้ยวเปลี่ยนรูปร่าง กลายเป็นหอกฟางเทียนฮว่าจี่ยาวสองเมตรเธอกระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างแรง ราวกับสัตว์ร้ายที่ไม่มีใครต้านทานได้ พุ่งเข้าใส่หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ อย่างดุดันในขณะเดียวกัน เจียงหลิวที่ยืนอยู่ท้ายแถวก็ยื่นมือออกไป หลังคารถยนต์สีดำด้านหลังก็ระเบิดออกทันที จรวดกลขนาดเท่าหัวแม่มือพ่นไอน้ำออกมามากมาย เหมือนม่านกระสุนสีขาวขนาดใหญ่ พุ่งไปข้างหน้าหลินชีเยี่ยนั่งนิ่งบนบันไดราวกับหินผา หรี่ตาลงเล็กน้อย “ชิงอวี่ เจียหลาน”ร่างที่สวมหน้ากากพระถังซัมจั๋งค่อยๆ ยกมือขึ้น มือขาวนั้นบีบเบาๆ ในอากาศ พื้นดินใต้เท้าของหน่วย 009 ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงโครม!!
