ขาไว้“ขอโทษนะ พวกคุณไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”หลินชีเยี่ยยื่นมือออกไป แสงสีฟ้าอ่อนเปล่งออกมาจากปลายนิ้วของเขา“[สวนลับนิรันดร์]”ทันทีที่คำเหล่านี้ถูกเปล่งออกมา หญ้าเขียวขจีก็แผ่ขยายออกจากใต้เท้าของหลินชีเยี่ย ราวกับไฟป่าที่ลุกลามอย่างรวดเร็ว ภายในลมหายใจเดียวก็แผ่ขยายไปถึงเท้าของทุกคนเบื้องบนคือความมืดยามราตรี เบื้องล่างคือพื้นหญ้าเขียวขจีความแตกต่างอันน่าพิศวงนี้ทำให้สมาชิกอีกห้าคนของหน่วย 009 รู้สึกใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก สัญชาตญาณที่ได้จากการต่อสู้มาอย่างยาวนานบอกพวกเขาว่า พวกเขาต้องออกไปจากที่นี่ แต่ในวินาทีที่พวกเขาก้าวเท้าออกไป ดอกไม้มากมายพลันเติบโตเบ่งบานขึ้นบนพื้นหญ้าเขียวใต้เท้าของพวกเขาสีแดงเข้ม เหลืองอ่อน ม่วงเข้ม……สีสันแตกต่างกันไป ขนาดก็ไม่เท่ากัน ทว่าขนาดดอกที่เล็กที่สุดก็ยังใหญ่เท่าลูกบาสเกตบอลณ จุดกึ่งกลางของทุ่งหญ้าเขียวขจีนี้ ดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ดอกหนึ่งค่อยๆ เบ่งบาน ท่ามกลางความพร่ามัว เงาร่างของหญิงสาวสวมชุดขาว เท้าเปล่า ลอยออกมาจากดอกไม้ดอกนั้น ใบหน้าของเธอพร่าเลือนท่ามกลางแสงสลัว ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่สามารถเห็นใบหน้าของเธอได้ชัดเจนกลิ่นหอมแปลกประหลาดแผ่กระจายไปทั่วอากาศ!เงาร่างของหญิงสาวยื่นมือออกมา ยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากเบาๆ ราวกับจะบอกให้กับคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางทะเลดอกไม้นี้ ‘เงียบ’ในวินาทีถัดมา ฝ่าเท้าของทุกคนก็ราวกับหยั่งรากลงไปในพื้นหญ้าเขียวขจี ไม่ว่าจะพยายามออกแร
