หวงหยวนเต๋อได้ยินประโยคนั้นแล้วยืนงงอยู่ชั่วครู่ เขามองสำรวจโจวผิงอย่างละเอียดแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าประหลาด “ผมทำงานขนส่งมาหลายปี แต่เพิ่งเคยได้ยินว่ามีคนมาก่อกวนที่จุดรับส่งพัสดุเป็นครั้งแรก……แม้แต่พวกหัวขโมยก็ไม่กล้าทำอะไรโจ่งแจ้งขนาดนี้นะ”ภายใต้สายตาของหวงหยวนเต๋อ มุมปากของโจวผิงกระตุกเล็กน้อย เขาหันตัวไปอย่างแข็งทื่อ มองไปที่หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ที่อยู่นอกประตู บนใบหน้าเขียนไว้ชัดเจนว่า ‘ช่วยด้วย’หลินชีเยี่ยถอนหายใจอย่างจนปัญญา“หัวหน้า… คุณหวง วันนี้ที่นี่มีแค่คุณคนเดียวเหรอครับ?” หลินชีเยี่ยเดินเข้าประตูมาพลางยิ้มทักทาย“ใช่ คนอื่นๆ ในร้านออกไปธุระ ถ้ามีพัสดุอะไรบอกรหัสมาเลย ผมจะหยิบให้”“อ้อ……” หลินชีเยี่ยมองสำรวจรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีกล้องวงจรปิด แล้วพยักหน้า เขาพูดกับคนข้างหลังอย่างไม่ใส่ใจว่า “จับตัวไป”ข้างหลังเขา ไป๋หลี่พั่งพั่ง เฉาเยวียน อันชิงอวี๋ และเจียหลาน ทั้งสี่คนต่างมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าพร้อมกัน……หวงหยวนเต๋อ “???”แผ่นดินไหวเล็กน้อยดังมาจากลานจอดรถใต้ดิน มันเกิดขึ้นไม่ถึงครึ่งนาที แล้วทุกอย่างก็กลับสู่ความสงบอีกครั้งไป๋หลี่พั่งพั่งแบกกระสอบสีดำเดินออกมาจากสถานี ในกระสอบนั้น หวงหยวนเต๋อที่หน้าตาบวมช้ำหมดสติไปแล้วแกว่งไปมาบนบ่าของไป๋หลี่พั่งพั่งราวกับเป็นกระสอบทรายในร้านรับส่งพัสดุ หลินชีเยี่ยยืนอยู่ข้างโต๊ะ มือถือปากกา กำลังเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษเมื่อเ
