กเจียงหลิวหันไปมองหญิงสาวข้างๆ ด้วยความสงสัย “รองหัวหน้าครับ พวกเราออกไปส่งของแค่ครู่เดียวเอง ทำไมหัวหน้าถึงปิดร้านไปแล้วล่ะครับ?”ตานเหม่ยขมวดคิ้ว รีบเดินเข้าไปผลักประตูบานเลื่อน แต่ก็ไม่สามารถเปิดออกได้“มีเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่” สีหน้าของตานเหม่ยหม่นลงทันที เธอออกแรงบีบประตูบานเลื่อนจนเสียรูปทรงแล้วก้าวเข้าไปข้างในสายตาของเธอกวาดมองรอบๆ ร้านอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างยังคงอยู่ในสภาพเดิม มีเพียงพื้นกระเบื้องที่แตกร้าวเป็นบริเวณกว้าง ราวกับเพิ่งเกิดการต่อสู้เล็กๆ ขึ้น น่ายินดีที่เธอไม่พบศพของหวงหยวนเต๋อ และในอากาศก็ไม่มีกลิ่นคาวเลือด เธอจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกแม้จะมีการต่อสู้เกิดขึ้น แต่ก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ?แล้วหวงหยวนเต๋อไปไหน?ในฐานะรองหัวหน้าที่อยู่ในหน่วยนี้มาห้าหกปี ตานเหม่ยรู้จักหวงหยวนเต๋อดีที่สุด เขาไม่ใช่คนที่จะหายตัวไปโดยไม่บอกกล่าว แม้จะมีธุระด่วนต้องรีบไป ก็ต้องทิ้งร่องรอยอะไรไว้บ้าง……“รองหัวหน้าครับ!” สมาชิกคนหนึ่งเห็นกระดาษบนโต๊ะ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที “มาดูนี่หน่อยครับ!”ตานเหม่ยก้าวยาวๆ ไปที่โต๊ะ เห็นกระดาษ A4 แผ่นหนึ่งวางอยู่กลางโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ มีข้อความสั้นๆ เขียนไว้‘ถึง… สมาชิกหน่วย 009 ผู้โง่เขลาสวัสดี พวกเราได้พาหัวหน้าหน่วยของพวกแกไปแล้ว ถ้าอยากให้เขารอดชีวิต ให้สมาชิกทุกคนนำอาวุธมาที่โรงงานร้างชานเมืองซีหนิงทางเหนือทันทีพวกแกคงฉลาดพอที่จะรู้ว่าแจ้งตำรวจก็ไม่มีป
