ตกดึกแสงจันทร์สลัวหน้าต่างริมโกดังถูกเปิดออกเบาๆ เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ปีนออกมา แบกกระเป๋าเดินทางไว้ด้านหลัง แล้วเคลื่อนไหวราวกับเงาไปยังด้านนอกในความมืด ทหารรักษาการณ์ที่ประจำการรอบฐานทัพทหารยืนตรงประจำตำแหน่งของตน ถือกล้องส่องทางไกล สอดส่องสถานการณ์โดยรอบอย่างละเอียด เสียงซ่าๆ ดังมาจากวิทยุสื่อสารที่เอว“ทุกกลุ่มรายงานสถานการณ์”“กลุ่มที่หนึ่งไม่มีความผิดปกติ”“กลุ่มที่สองไม่มีความผิดปกติ”“กลุ่มที่สาม……”เมื่อทุกกลุ่มรายงานเสร็จเรียบร้อย เสียงจากปลายสายวิทยุดูเหมือนจะคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย“ทุกคนต้องตื่นตัวอย่างเต็มที่ ห้ามปล่อยให้ปรมาจารย์กระบี่หลบหนีไปได้เด็ดขาด ฉันไม่ได้ต้องการให้พวกนายจับปรมาจารย์กระบี่ แค่พบร่องรอยของเขาก็ให้รายงานมาทันที……นี่เป็นคำสั่งจากผู้บัญชาการเยี่ย ถ้าปรมาจารย์กระบี่หนีไปอีก พวกเราตายแน่ เข้าใจไหม?”“เข้าใจครับ!”ทหารรักษาการณ์บนหอสูงเก็บวิทยุกลับที่เอว กำลังจะยกกล้องมองกลางคืนขึ้น พลังกระบี่ที่มองไม่เห็นก็พุ่งชนหน้าผากของเขาทันที!เขารู้สึกเพียงว่าตาพร่ามัว จากนั้นก็หมดสติล้มลงกับพื้นไม่เพียงแต่เขา ทหารรักษาการณ์ทั้งหมดที่ประจำการในทิศทางนี้ต่างถูกพลังกระบี่กระแทกสลบพร้อมกัน เงาร่างหนึ่งเคลื่อนผ่านขอบฟ้า ชั่วพริบตาก็มาถึงชายขอบของฐานทัพทหารโจวผิงลากกระเป๋าเดินทางเงียบๆ ถอดหน้ากากสีดำออก มองไปรอบๆ ที่โล่งกว้าง แล้วถอนหายใจยาว‘ตอนนี้ก็ไม่มีใครไปรายงานเยี่ยฟ่า
