เจียหลานอุ้มหลินชีเยี่ยที่กำลังเหม่อลอยกลับมาที่โกดังอย่างรวดเร็ว พอเข้าประตูมา โจวผิงก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้วโจวผิงชำเลืองมองร่างของหลินชีเยี่ยที่มีไอสีม่วงล้อมรอบ จากนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “มลพิษทางจิต?”เขาเอานิ้วชี้และนิ้วกลางมาชิดกัน มีพลังกระบี่เล็กๆ พันรอบปลายนิ้ว แล้วแตะเบาๆ ที่หว่างคิ้วของหลินชีเยี่ยไอสีม่วงทั้งหมดที่ปะปนอยู่ในจิตใจของหลินชีเยี่ย เหมือนคราบสกปรกในชาม ถูกพลังกระบี่ที่ทรงพลังชะล้างออกจากร่างกายในทันที เมฆดอกไม้สีม่วงดอกหนึ่งผลิบานรอบตัวหลินชีเยี่ย โจวผิงเพียงแค่โบกมือ ไอสีม่วงเหล่านี้ก็สลายไปในอากาศดวงตาของหลินชีเยี่ยค่อยๆ กลับมาชัดเจนโจวผิงพยักหน้า “เรียบร้อยแล้ว เขาไม่เป็นไรแล้ว”เจียหลาน “……”โจวผิงหันไปมองไป๋หลี่พั่งพั่งและอีกสองคนที่อยู่นอกประตูโกดัง เห็นสายตาไม่พอใจของพวกเขา ก็ตกใจเล็กน้อย“พวกนาย… มองฉันแบบนี้ทำไม?”ไป๋หลี่พั่งพั่งหลับตา ถอนหายใจอย่างจนปัญญา‘อะไรกันเนี่ย จู่ๆ ก็มีคนมาขัดจังหวะ?’‘พี่สาวเจียหลานของผมอุตส่าห์เจอโอกาสแบบนี้ ข้าวสารกำลังจะกลายเป็นข้าวสุก แต่กลับถูกปล้นกลางทาง…’ไป๋หลี่พั่งพั่งอ้าปาก กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็มีเสียงเบาๆ ดังมาจากร่างของหลินชีเยี่ย ราวกับมีอะไรบางอย่างแตก ดังก้องไปทั่วโกดังตามมาด้วยคลื่นพลังจิตที่รุนแรงระเบิดออกมาโดยมีหลินชีเยี่ยเป็จุดศูนย์กลาง!เจียหลานที่กำลังอุ้มหลินชีเยี่ยอยู่ก็ชะงักกึก“ทะลวงขีดจำกัดแล้ว?”
