หลินชีเยี่ย “……”หลินชีเยี่ยรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ตั้งแต่ช่วงสองเดือนก่อน ท่าทีของเจียหลานที่มีต่อเขาก็ดูแปลกไป แม้ว่าทุกครั้งที่การฝึก ‘คลื่นพลังกระบี่’ จบลง เธอจะแบกเขาที่หมดสติกลับห้อง แล้วห่มผ้าให้ แม้กระทั่งทำความสะอาดห้องให้ แต่พอหลินชีเยี่ยเข้าไปทักทายเธอ เธอก็จะหันหน้าหนีไปอีกทางราวกับกำลังงอน……‘อาจเป็นเพราะช่วงนี้ฝึกหนัก ตัวเองลงมือแรงเกินไปหรือเปล่า?’‘ไม่น่าใช่นะ คนโดนตีคือฉันไม่ใช่เหรอ?’หลินชีเยี่ยคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก จึงส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป แล้วมุ่งความสนใจไปที่การฝึกตรงหน้าเขาดีดนิ้วเบาๆ ดาบตรงสองเล่มพุ่งออกจากฝัก เหมือนดาวตกสองดวงพุ่งผ่านท้องฟ้า วนเวียนรอบตัวเจียหลานพร้อมกันนั้นวงเวทย์สีเทาสิบกว่าวงพลันปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า เหล็กจำนวนมากพุ่งออกมา รวมตัวกันเป็นกรวยเหล็กมากมายหลินชีเยี่ยถือกระบี่ยาว [ทะเลสาบแห่งคำอธิษฐาน] ไว้ในมือซ้าย แสงสีดำกระจายออกใต้เท้าเขา ร่างกายเคลื่อนไหวราวกับภูตผีผ่านกรวยเหล็กทุกอันบนท้องฟ้า ปลายดาบแตะเบาๆ ที่ปลายกรวยเหมือนแมลงปอแตะผิวน้ำในชั่วพริบตา กรวยเหล็กสิบกว่าอันนั้นก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าราวกับดาวตกสีดำ!เจียหลานเคลื่อนตัวเบาๆ หลบกรวยเหล็กทั้งหมด แต่ทันใดนั้นหลินชีเยี่ยก็ยื่นมือกดลงบนอากาศว่างเปล่า กรวยเหล็กที่จมลงไปในพื้นดินก็ถูกความมืดกัดกร่อนในทันที บิดเบี้ยวอย่างรวดเร็ว กลายเป็นกรงเหล็กสีดำในพริบตาเจียหลานแค่นเสียงฮึ ใช้ [วิมาร] ใน
