มือแทงขึ้นฟ้า ลำแสงสีทองขนาดใหญ่ทะลุหลังคากรงได้อย่างง่ายดาย พุ่งตรงไปยังหลินชีเยี่ยบนท้องฟ้า!ร่างของหลินชีเยี่ยหายวับไปกลางอากาศ แล้วปรากฏขึ้นอีกครั้งบนดาบตรงเล่มที่อยู่ด้านหลังเจียหลานเคร้ง!!ดาบตรงฟันลงบนตัวเจียหลาน ส่งเสียงดังกังวาน แต่ไม่ได้ทำให้เธอบาดเจ็บแม้แต่น้อย ชุดสีน้ำเงินของเธอพลิ้วไหว กำปั้นขาวผ่องพุ่งเข้าใส่หน้าอกของหลินชีเยี่ยราวกับสายฟ้าหลินชีเยี่ยยกดาบขวางไว้หน้าอก ปะทะกับหมัดของเจียหลาน ลบล้างพลังงานทั้งหมดบนหมัดนั้นในทันที มือของเจียหลานแตะลงบนหน้าอกของหลินชีเยี่ยเบาๆ ราวกับสายลมอ่อนๆ พัดผ่าน‘หืม?’ปลายนิ้วของเจียหลานสัมผัสถูกของแข็งบางอย่าง ดวงตาเธอจึงฉายแววสงสัยเธอบีบมือตามสัญชาตญาณ เสียงแตกดังมาจากกระเป๋าเสื้อที่หน้าอกของหลินชีเยี่ย หมอกสีม่วงเข้มพวยพุ่งออกมา!“แย่แล้ว!” สีหน้าของหลินชีเยี่ยเปลี่ยนไป ถอยหลังไปหลายก้าว พยายามจะถอดเสื้อตัวนี้ออก แต่หมอกสีม่วงที่ถูกอันชิงอวี๋เพิ่มความเข้มข้นนี้มีความเข้มข้นมากกว่าเดิมหลายสิบเท่า ในชั่วพริบตา สติของหลินชีเยี่ยก็เริ่มพร่าเลือนร่างของเขาโซเซถอยหลังล้มลงเจียหลานเห็นเหตุการณ์นี้ ก็รู้ทันทีว่าตัวเองก่อเรื่องขึ้นแล้ว ใบหน้างามแสดงความตกใจ รีบวิ่งไปข้างกายหลินชีเยี่ย พยุงร่างของเขาไว้“ชีเยี่ย ชีเยี่ย……นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” เจียหลานถามเสียงเบา ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความกังวล เธอยื่นมือนุ่มนวลแตะที่หน้าผากของหลินชีเยี่ย ใช้พล
