ังจิตตรวจสอบอาการของเขา “มลพิษทางจิต? ทำไมความเข้มข้นสูงขนาดนี้เกิดอะไรขึ้น……”เจียหลานลังเลครู่หนึ่ง ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่าง ริมฝีปากเม้มแน่น แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ มือทั้งสองรีบถอดเสื้อผ้าของหลินชีเยี่ยออกหลังจากถอดเสื้อนอกและเสื้อเชิ้ตด้านในออก ร่างท่อนบนของหลินชีเยี่ยก็เปลือยเปล่าจนสัมผัสกับอากาศ กล้ามเนื้อแน่นๆ ดูราวกับซ่อนพลังระเบิดไว้ภายใน ซุกซ่อนอยู่ใต้รูปร่างขาวสะอาดได้สัดส่วน ทั้งเต็มไปด้วยพลังและไม่ทำให้รู้สึกแสบตา ราวกับเป็นงานศิลปะที่ช่างฝีมือแกะสลักอย่างประณีตใบหน้างามของเจียหลานแดงก่ำ เธอกัดฟันอุ้มหลินชีเยี่ยขึ้น รีบวิ่งออกจากบริเวณที่มีหมอกสีม่วงอย่างรวดเร็วหลังวิ่งออกมาแล้ว เจียหลานคิดจะวางหลินชีเยี่ยลงบนพื้น แต่นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เขาไม่ได้สวมเสื้อ และพื้นก็สกปรก ลังเลครู่หนึ่งแล้วยังคงอุ้มเขาไว้ในอ้อมกอด“อืม……” ในความเลือนราง ใบหน้าของหลินชีเยี่ยค่อยๆ ขึ้นสีแดงผิดปกติ เขาค่อยๆ พูดว่า “เจียหลาน……”“หา? อืม ฉันอยู่นี่”เจียหลานรีบเบนสายตาที่แอบมองร่างกายของหลินชีเยี่ยไปที่อื่น ตอบอย่างรู้สึกผิด“ฉันมึนหัวนิดหน่อย……” หลินชีเยี่ยพูดเสียงอ่อนแรง “เธอช่วยพาฉันกลับห้องของเธอได้ไหม?”“!!!” เจียหลานชะงัก หัวใจเต้นรัว ทั้งหน้าทั้งหูแดงก่ำ ก่อนจะตอบว่า “กลับ……กลับ……กลับห้องของฉัน?”“อืม……ห้องไหนก็ได้ที่ไม่มีคน……ขอแค่มีเตียงก็พอ” หลินชีเยี่ยพูดต่อด้วยสายตาเลื่อนลอย “ถ้าเตียงนุ่มหน
