่อยก็จะดีมาก”“แบบนี้ ไม่ดีหรอก?”เจียหลานหันหน้าไปทางอื่น “นายมีคนรักอยู่แล้วนี่……ฉัน ฉันกับนายแบบนี้ไม่เหมาะสม!”“คนรัก? เจียหลาน เธอพูดอะไรน่ะ……”“นายไม่ได้พูดเองหรอกเหรอว่ามีคนรักอยู่ รักกันแต่ไม่สามารถพบกันได้” ริมฝีปากของเจียหลานเม้มแน่น สีหน้าดูหม่นหมอง“นั่นไม่ใช่ฉันจริงๆ นะ……ถ้าเป็นฉัน ฉันไม่สนหรอกว่าจะพบกันได้หรือไม่ ใครกล้าขวางทางฉันไปหาเธอ ฉันก็จะฆ่าคนนั้น……”หลินชีเยี่ยพึมพำ “อีกอย่าง มีสาวสวยอย่างเธออยู่ข้างกายฉัน ฉันคงยากที่จะสนใจคนอื่นนะ……”“หะ… หา?!”เจียหลานได้ยินประโยคสุดท้าย ร่างบอบบางสั่นสะท้าน ใบหน้าแดงจนถึงใบหู “น่ะ… นายพูดอะไรน่ะ?”เธอแกล้งหันหน้าไปทางอื่น แต่มุมปากกลับยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความยินดีที่ปิดบังไม่มิดเมฆหมอกที่ปกคลุมหัวใจเธอมาสองเดือนถูกกวาดล้างไปหมดสิ้น ใบหน้าสวยแดงระเรื่อราวกับแอปเปิ้ลสุกงอม“ฉันจะพานายกลับห้องก่อน……” เธอเหยียบพื้นอย่างแรง ทั้งร่างรีบมุ่งหน้าไปทางโกดังอย่างรวดเร็วหลังจากทั้งสองหายลับไปแล้ว คนสามคนก็โผล่หัวออกมาจากมุมอย่างลับๆ ล่อๆ“อ่ะแฮ่ม! ไม่นึกเลยว่าพวกเราแค่จะมาเรียกพวกเขาสองคนไปกินข้าว กลับได้เห็นภาพสุดเร่าร้อนแบบนี้……บาปจริงๆ” เฉาเยวียนกระแอมสองที ก้มหน้าพึมพำ อมิตาพุทธไป๋หลี่พั่งพั่งทำเสียงจิ๊ปาก หันไปมองอันชิงอวี๋ที่อยู่ข้างๆ “ชิงอวี๋ สิ่งสีม่วงเมื่อกี้นี้มันคืออะไรกันแน่?”“มันคือน้ำยามลพิษทางจิตที่ฉันสกัดม
