่นพลังกระบี่’ เมื่อวาน พวกเรากลับห้องกันยังไงครับ?”“เธอแบกพวกนายกลับไปทีละคน” โจวผิงชี้ไปที่เจียหลานหลินชีเยี่ยอึ้งไป แล้วพยักหน้า‘ที่แท้ก็เป็นเธอนี่เอง…’หลินชีเยี่ยเดินไปนั่งบนเก้าอี้เล็กๆ ข้างเจียหลาน“เมื่อวาน ขอบคุณนะ……” หลินชีเยี่ยเอ่ยขอบคุณเจียหลานอย่างจริงจังแต่เขายังพูดไม่ทันจบ เจียหลานก็รีบหันหน้าไปอีกทางอย่างรวดเร็ว แล้วส่งเสียงฮึดฮัดเบาๆ พลางเม้มริมฝีปากทำท่าเหมือนไม่อยากคุยกับเขาหลินชีเยี่ยชะงักอยู่กับที่‘เกิดอะไรขึ้น……ท่าทางแบบนี้ของเธอคือโกรธเหรอ?’‘แต่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนี่นา!’ในขณะที่หลินชีเยี่ยพยายามตีความอารมณ์ของเจียหลาน อันชิงอวี๋และเฉาเยวียนก็ลากไป๋หลี่พั่งพั่งที่ยังงัวเงียออกมาจากห้อง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้เล็กๆ ทีละคน“ทำไมพวกนายถึงออกมาจากห้องเดียวกันล่ะ?” หลินชีเยี่ยถามอย่างประหลาดใจ“ไม่รู้สิ ตอนตื่นขึ้นมาพวกเราก็อยู่ในห้องเดียวกันแล้ว” เฉาเยวียนนวดคอที่ปวดเมื่อย พลางพูดด้วยสีหน้าแปลกๆ “ฉันกับชิงอวี๋ยังดีหน่อยที่ตื่นมาบนเตียง มีแค่พั่งพั่งที่นอนอยู่บนพื้น……”หลินชีเยี่ยหันไปมองเจียหลาน ซึ่งสีหน้าของเขาดูรู้สึกผิดทันที……“ถ้าทุกคนมาพร้อมกันแล้ว เราก็เริ่มเรียนกันเถอะ” โจวผิงลากกล่องกระดาษที่เต็มไปด้วยนิยายมาวางตรงหน้าทุกคน “ให้แต่ละคนเลือกมาคนละเล่ม เนื้อหาช่วงเช้านี้ก็ยังคงเป็นการอ่านหนังสือ……”……เมืองหลินถังรถยนต์สีดำคันหนึ่งแล่นช้าๆ เข้าสู่คฤหาสน์เก่าทรุดโทรมเขต
