วันรุ่งขึ้นยามเช้าตรู่บรากีลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างงัวเงีย เขาจ้องมองแสงอาทิตย์นอกหน้าต่างด้วยดวงตาที่ยังสะลึมสะลืออยู่ชั่วครู่ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เขารีบกระโจนลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว แล้วมาที่ตู้จดหมายสีแดงเขากลืนน้ำลาย ยื่นมือออกไปเปิดตู้จดหมายอย่างตื่นเต้น……ข้างใน มีจดหมายฉบับหนึ่งวางแน่นิ่งอยู่ดวงตาของบรากีสว่างวาบขึ้นทันที เขายื่นมือหยิบจดหมายฉบับนั้นออกมา เมื่อเห็นลายมือสวยงามที่เขียนอยู่ตรงหัวจดหมาย เขาก็ยืนตะลึงอยู่กับที่ราวกับถูกฟ้าผ่า‘เป็นลายมือของนาง ไม่มีทางผิดแน่!’เขาสั่นเทาขณะแกะซองจดหมาย หยิบกระดาษจดหมายออกมาแล้วอ่านอย่างรวดเร็ว‘……บรากีสุดที่รักของข้า ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบจดหมายฉบับนี้ใต้หมอน เจ้าไม่มีทางจินตนาการได้เลยว่าข้าตื่นเต้นแค่ไหนตอนที่เห็นจดหมายฉบับนี้……ข้าจะทำตามที่เจ้าบอก เผาจดหมายฉบับนี้พร้อมกับจดหมายของเจ้า หากเจ้าได้อ่านจดหมายฉบับนี้ นั่นคงเป็นปาฏิหาริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก………ข้าสบายดี หลังพลัดพรากจากเจ้า ข้าก็กลับไปยังแอสการ์ดที่ล่มสลาย อาศัยอยู่ในกระท่อมที่เราสร้างด้วยกันก่อนจะเขียนจดหมายถึงเจ้า ข้าเพิ่งรดน้ำต้นไม้ในสวนเสร็จ เจ้าไม่มีทางจินตนาการได้เลยว่า บัดนี้ที่นี่สวยงามเพียงใด…………หากเป็นไปได้ ข้าก็อยากไปอยู่ข้างๆ เจ้า ได้ฟังบทกวีที่เจ้าขับร้องให้ข้าฟังอีกครา…………ข้าถวิลถึงเจ้ายิ่งนัก…รอคอยจดหมายตอบกลับจากเจ้า’เมื่ออ่านจดหมายจบ ร่างกายของบราก
