าก ข้าไม่อาจเข้าใจการดำรงอยู่ของที่นี่ได้ แต่ทุกสิ่งที่นี่ทำให้ข้ารู้สึกสบายใจ แล้วเจ้าล่ะ ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?’‘……วันเวลาที่นี่ทำให้ข้านึกถึงช่วงเวลาอันแสนงดงามที่เราใช้ชีวิตอยู่ในสวนนิรันดร์ แต่ที่นี่ไม่มีเทพชั่วร้ายที่น่ารำคาญพวกนั้น อิดุนน์ ที่รักของข้า หากเป็นไปได้ ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่กับเจ้าตลอดไป…’‘……ในช่วงเวลาที่อาศัยอยู่ที่นี่ ข้าได้แต่งบทกวีหลายบทให้เจ้า เมื่อเราได้พบกัน ข้าอยากร้องให้เจ้าฟังต่อหน้า…’เมื่อมองดูลายมือที่คุ้นเคย ดวงตาของอิดุนน์เริ่มชื้นขึ้นเล็กน้อยในช่วงที่ผ่านมา เธอได้เห็นสภาพของบรากีอยู่ตลอด แม้ในใจจะรู้สึกปลื้มปีติกับความรักอันลึกซึ้งของเขา แต่ส่วนใหญ่แล้วเธอกลับรู้สึกเป็นห่วงและเวทนาเขามากกว่า……ภายใต้แสงไฟสลัว อิดุนน์หยิบปากกาขึ้นมา ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำ เริ่มเขียนจดหมายตอบกลับไปหาบรากี
