ปรษณีย์ สุดท้ายอีกฝ่ายจึงเอาหมอนปิดตา นอนลงบนเตียงแล้วหลับไป……แสงจันทร์สลัวส่องเข้ามาในห้อง ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาก็ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงอีกครั้งดวงตาคู่นั้นเปิดขึ้น แต่ไม่เห็นความตื่นเต้นเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว เขา……ไม่สิ เธอคลุมผ้าบางๆ ลงบนตัว เดินลงจากเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง สบตากับหลินชีเยี่ยที่อยู่ใต้ต้นไม้ดวงตาของเธอฉายแววขอบคุณปกติแล้วอิดุนน์จะซ่อนตัวอยู่ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจบรากี แต่ก็ยังรับรู้เรื่องราวภายนอกได้ ตั้งแต่หลินชีเยี่ยหยิบตู้ไปรษณีย์ที่อ้างว่าสามารถข้ามมิติได้ออกมา เธอก็เดาความตั้งใจของอีกฝ่ายได้แล้วเหมือนที่บรากีพูด มันก็แค่ตู้ไปรษณีย์ธรรมดาๆ ใบหนึ่งเท่านั้นเองจุดประสงค์ที่แท้จริงของมันเป็นเพียงการปกปิดความจริงที่ว่า อิดุนน์อยู่ข้างกายเขา ด้วยวิธีนี้ทำให้ทั้งสองสามารถสื่อสารกันได้ในระดับหนึ่ง ส่วนกฎระเบียบที่ดูน่าเกรงขามเหล่านั้นก็เป็นเพียงมาตรการป้องกันของหลินชีเยี่ยเพื่อไม่ให้ความจริงถูกเปิดเผยเท่านั้นอิดุนน์เดินไปนั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือ เปิดกล่องและหยิบจดหมายที่บรากีเขียนถึงเธอออกมาอ่านอย่างละเอียดแม้ว่าเธอจะรู้ว่าในจดหมายเขียนอะไรไว้บ้าง แต่การรู้กับการได้ถืออ่านด้วยตัวเองนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ในขณะนี้เธอไม่ใช่วิญญาณที่สิงสถิตอยู่ในร่างของบรากีอีกต่อไป แต่เป็นภรรยาที่บรากีเฝ้าคำนึงถึงทั้งวันทั้งคืน‘ข้าอยู่ในสถานที่ที่มหัศจรรย์และเงียบสงบม
