ยยืนอยู่ด้านข้าง มองบรากีที่กำลังเขียนจดหมายอย่างตั้งใจ เงาของเขาทอดยาวในแสงไฟสลัว มือที่ถือปากกาไม่หยุดนิ่งแม้แต่วินาทีเดียว ราวกับมีพันคำหมื่นคำที่อยากจะบอกเล่า เขายิ้มบ้าง ท้อแท้บ้าง เศร้าบ้าง……เวลาผ่านไปทีละนิด เมื่อบรากีวางปากกาลง ตรงหน้าเขามีกระดาษจดหมายที่เขียนจนเต็มสามแผ่น“ยังขาดอะไรบางอย่าง” หลินชีเยี่ยพูดขึ้นทันทีบรากีชะงัก “ขาดอะไรหรือ?”“คุณไม่ได้เขียนวิธีตอบจดหมายลงไป แล้วเธอจะรู้ได้อย่างไรว่าจะตอบจดหมายให้คุณยังไง?”บรากีตบขาตัวเอง แสดงสีหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ “ใช่แล้ว ข้าเกือบลืมไปเลย!”เขาหยิบปากกาขึ้นมา เขียนวิธีตอบจดหมายอย่างละเอียดเพิ่มเติม สุดท้ายก็พับมันอย่างเรียบร้อย สูดหายใจลึกแล้วค่อยๆ สอดเข้าไปในตู้ไปรษณีย์“ได้แล้วใช่หรือไม่?” เขาถามอย่างระมัดระวัง“ได้แล้ว” รอยยิ้มปรากฏที่มุมปากของหลินชีเยี่ย “คุณควรนอนหลับให้สบาย ถ้าราบรื่น พอตื่นขึ้นมาตอนเช้าคุณก็จะได้รับจดหมายตอบจากอิดุนน์จากตู้ไปรษณีย์……แต่คุณต้องจำไว้ว่า ระหว่างนี้ห้ามดูตู้ไปรษณีย์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเปิดมัน เข้าใจไหม?”บรากีพยักหน้าหงึกหงักหลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หลินชีเยี่ยก็ออกจากห้องของบรากี แต่เขาไม่ได้ออกไปจากโรงพยาบาล เขากระโดดไปนั่งที่โคนต้นไม้ใหญ่ในสวน คอยสังเกตสถานการณ์ในห้องอย่างเงียบงันเหมือนที่เขาคาดไว้ บรากีเดินวนไปมาในห้องอย่างตื่นเต้นหลายรอบ แต่ก็ยังควบคุมตัวเองไม่ให้ไปแอบดูตู้ไ
