หลินชีเยี่ยที่เพิ่งเสร็จสิ้นการฝึกฝนประจำวัน ล้มตัวนอนลงบนเตียง ค่อยๆ หลับตาลง จิตสำนึกจมดิ่งลงสู่โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าในห้วงจิตนับตั้งแต่ออกมาจากศูนย์ไจเจี้ย เขาก็มีแต่ทำภารกิจ หรือไม่ก็อยู่ระหว่างทางไปทำภารกิจ แทบจะไม่มีเวลาพักผ่อนเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเวลาที่จะเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวช แต่โชคดีที่มีหลี่อี้เฟย หัวหน้าพยาบาลคอยรายงานสถานการณ์ให้เป็นประจำ จึงไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหลินชีเยี่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาว ใส่แว่นตากรอบดำ เดินเข้าไปในโรงพยาบาลราวกับเป็นจิตแพทย์ตัวจริง“สวัสดีครับ ท่านผู้อำนวยการ”อาจูที่กำลังอุ้มผ้าเตรียมจะเดินไปห้องซักรีด เห็นหลินชีเยี่ยเดินมาก็ทักทายอย่างว่าง่าย“อืม” เขาพยักหน้า ก้าวผ่านระเบียงทางเดิน มุ่งหน้าไปยังลานโล่งกว้างตรงกลางลาน นิกซ์กำลังนั่งเก้าอี้โยกอาบแดด บนตักมีไหมพรมสีดำวางอยู่ มือทั้งสองกำลังจับเส้นไหม ดูเหมือนกำลังถักอะไรบางอย่างจากรูปร่างคร่าวๆ ดูเหมือนจะเป็นเสื้อไหมพรมหลินชีเยี่ยเห็นเสื้อไหมพรมนั้นแล้ว ดวงตาก็ฉายแววสงสัยขึ้นมา ถ้าเขาจำไม่ผิด เมื่อปีที่แล้วนิกซ์ก็กำลังถักเสื้อไหมพรมตัวนี้อยู่ ทำไมถักมาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เสร็จอีกนิกซ์เห็นหลินชีเยี่ยแล้ว ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน “เจ้ากลับมาเยี่ยมข้าแล้วหรือ? ทานาทอส”“ใช่ครับ คุณแม่” หลินชีเยี่ยเดินไปข้างๆ นิกซ์ พูดพร้อมรอยยิ้ม “ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”ขณะที่พูด เขาก็มองไปที่แถบความคืบหน้าการ
