รักษาเหนือศีรษะของนิกซ์ นับตั้งแต่เธอเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลจิตเวช ก็ผ่านมากว่าสองปีแล้ว จนถึงตอนนี้ ความคืบหน้าการรักษาของนิกซ์ก็ถึง 89% แล้ว นับว่าเป็นผู้ป่วยที่มีผลการรักษาดีที่สุดในสามคนจากพฤติกรรมที่เห็น นิกซ์แทบไม่ต่างจากคนปกติแล้ว หลินชีเยี่ยไม่ได้เห็นเธอเหม่อลอย พึมพำ หรือเห็นสิ่งของเป็นลูกของตัวเองตอนอยู่คนเดียวมานานแล้ว……เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อาบแดดในลาน ถักไหมพรม บางครั้งเมื่อมีอารมณ์ ก็จะไปห้องกิจกรรมเพื่อสันทนาการกับคนอื่นๆ ใบหน้ามักเปื้อนรอยยิ้มอยู่เสมอนิกซ์ที่เคยบ้าคลั่ง ได้กลายเป็นอดีตไปอย่างสมบูรณ์แล้ว“ก็ดีนะ” นิกซ์พูดพร้อมรอยยิ้ม “ท่านบรากี เพื่อนบ้านคนใหม่น่าสนใจมาก แม้ว่าจะร้องเพลงไม่ค่อยไพเราะ แต่ก็ร่าเริงมาก ทำให้ข้านึกถึงตอนที่ยังสาว……ท่านเมอร์ลินยังเงียบเหมือนเดิม ทุกวันก็อ่านหนังสือพวกนั้นของเขา มีเวลาว่างก็มาคุยกับข้าเรื่องการดูแลสุขภาพบ้าง แต่ช่วงนี้ดูเหมือนเขาจะกังวลเรื่องผมร่วงอยู่ตลอด……ลูกหลานที่คอยดูแลข้าก็กระตือรือร้นมาก มักจะมารวมตัวกันทำให้ข้าอารมณ์ดีบ่อยๆ”สิ้นเสียง นิกซ์ก็หยิบจานร่อนออกมาจากที่ไหนสักแห่ง แล้วโยนออกไป จานร่อนลอยไปมาในอากาศ ตกลงที่ขอบลานทันใดนั้น หมาปั๊กตัวหนึ่งก็วิ่งพรวดออกมา วิ่งไปที่ขอบลานแล้วกระโดดขึ้น อ้าปากงับจานร่อนได้อย่างแม่นยำจากนั้นก็เดินตรงมาที่หน้านิกซ์ วางจานร่อนลงบนพื้นอย่างว่าง่ายบนลิ้นของมัน มีแมลงสีทองตัวเล็กๆ นอนนิ
