่งอยู่หลินชีเยี่ยมองเป้ยเล่อเหยียที่คุ้นเคยกับร่างกายใหม่นี้แล้วอย่างไม่อยากจะเชื่อ ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นสิ่งลี้ลับขั้นมหาสมุทรที่เคยสร้างความวุ่นวายที่เมืองกูซู ส่วนอีกฝ่ายก็หันหน้าหนีพลางเบ้ปากใส่เขา แล้ววิ่งไปที่ทางเดินที่อยู่ไม่ไกลโดยไม่หันกลับมามองมันวิ่งไปหาอาจูแล้วใช้หัวถูขากางเกงของอีกฝ่ายอาจูที่ยืนอยู่บนระเบียงก้มลงลูบหัวเป้ยเล่อเหยีย “วันนี้เป้ยเล่อเหยียก็ว่าง่ายมากเลยน้า! รางวัลของวันนี้ก็คือนายสามารถใช้อุปกรณ์ทำความสะอาดห้องน้ำได้”เมื่อได้ยินประโยคนี้ หมาปั๊กก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกภายใต้สีหน้าตกตะลึงของหลินชีเยี่ย ขาหน้าทั้งสองข้างของมันยกขึ้นทันที มันยืนเหมือนคนคนหนึ่ง กรงเล็บซ้ายจับไม้กวาด กรงเล็บขวาจับที่ตักผง ปากคาบผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่ง แล้วเดินฮึดฮัดไปทางห้องน้ำหลินชีเยี่ย “……”“อ้อใช่ ทานาทอส” นิกซ์พูดราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ “เจ้าควรไปดูท่านบรากีหน่อย ช่วงนี้สภาพของเขาดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่”หลินชีเยี่ยชะงักสภาพของบรากีไม่ค่อยดีเหรอ?หรือว่าอาการป่วยแย่ลง?เขาพยักหน้า หลังจากบอกลานิกซ์แล้วก็รีบเดินเข้าไปในตึกอย่างรวดเร็วหลังจากเดินวนรอบตึกทั้งหลัง ในที่สุดหลินชีเยี่ยก็พบบรากีบนดาดฟ้าอีกฝ่ายนั่งอยู่ที่ขอบตึกคนเดียว พิณฮาร์ปที่เขารักที่สุดวางอยู่ข้างๆ ดวงตาทั้งสองจ้องมองท้องฟ้าเหนือศีรษะอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่หลินชีเยี่ยกวาดตามองเหนือศีรษะของเขา สีหน้าพลันเคร่งเค
