บทที่ 147 บิดารักบุตร บุตรเคารพบิดา บิดาลาโลก บุตรยิ้มสำราญ!
ในที่สุดเมื่อวัยล่วงเข้าสู่สามสิบชันษา เจ้าปู้ฮุ่ยก็ได้ใช้หัตถ์ของตนบั่นพระเศียรฮ่องเต้แห่งต้าชิงผู้เป็นบิดาแท้ ๆ ก่อนจะก้าวขึ้นสู่บัลลังก์อย่างชอบธรรมในฐานะจักรพรรดิองค์ใหม่
นี่คือความหมายอันวิปริตของคำว่า บิดาลาโลก บุตรยิ้มสำราญ!
แน่นอนว่าแผนการปลงพระชนม์นี้ถูกดำเนินการอย่างลึกลับภายใต้เงามืด ทั่วทั้งราชวงศ์ต้าชิงนอกจากตัวเจ้าปู้ฮุ่ยแล้ว มิมีบุคคลที่สองใดล่วงรู้ความจริงอันโฉดชั่วนี้เลย ในสายตาของเหล่าประชาราษฎร์และขุนนาง เขาคือโอรสกตัญญูที่สืบทอดอำนาจตามครรลอง
มิมีใครคาดคิดเลยว่าแท้จริงแล้วมันคือ… การชิงบัลลังก์เลือด!
ภาพความทรงจำมลายหายไปเพียงเท่านี้
หลังจากก้าวขึ้นเป็นฮ่องเต้ เจ้าปู้ฮุ่ยก็มิได้หยิบจับกระบี่วิญญาณเล่มนี้อีกต่อไป สำหรับจักรพรรดิผู้ครองแผ่นดินต้าชิง ศาสตราตัวแทนระดับนี้ย่อมมิคู่ควรกับบารมีของพระองค์อีกแล้ว
เมิ่งฝานลืมตาขึ้นช้า ๆ
หากจะกล่าวตามความสัตย์ ผ่านการเช็ดถูศาสตราในหอแห่งนี้ เขาได้ล่วงรู้ความลับของผู้คนมามากมายมหาศาล ซึ่งส่วนใหญ่เป็นความลับประเภทที่เจ้าของคงยอมตายดีกว่าจะให้รั่วไหลออกไป