โจวผิงมองมือทั้งสองข้างที่ว่างเปล่าของตัวเอง แววตาประหลาดใจยิ่งกว่าเดิมในทางกลับกันไป๋หลี่พั่งพั่งคว้าตะเกียบอันนั้นไว้ได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น!เขาแย่งตะเกียบมาจากมือของปรมาจารย์กระบี่ได้!คุ้มค่าแล้ว!แม้ว่าเขาอาจจะถูกทุบตีอย่างหนัก แต่ในแง่หนึ่ง เขาก็ถือว่าชนะปรมาจารย์กระบี่แล้ว!โจวผิงยืนงงชั่วครู่ ในที่สุดก็ได้สติ เขาค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบตะเกียบออกมาอีกคู่……รอยยิ้มของไป๋หลี่พั่งพั่งพลันแข็งค้างสิบนาทีต่อมาไป๋หลี่พั่งพั่งที่ถูกทุบตีฝ่ายเดียวนอนแผ่อยู่บนพื้น จ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย สมองหยุดทำงานไปแล้วหลินชีเยี่ยและเฉาเยวียนลากเขาออกจากสนาม อันชิงอวี๋เป็นคนที่สามที่ขึ้นไปประจันหน้ากับโจวผิงความสามารถในการต่อสู้ตัวต่อตัวของอันชิงอวี๋ไม่แข็งแกร่งนัก และเขาก็ไม่ได้ใช้อาวุธร้ายแรงอย่าง [บทเพลงไว้อาลัย] โดยพื้นฐานแล้ว เขาก็เหมือนกับเฉาเยวียนและไป๋หลี่พั่งพั่ง อยู่ในสภาพที่ถูกทุบตีฝ่ายเดียวแต่ยังต่างจากเด็กหนุ่มทั้งสองคน เพราะยิ่งอันชิงอวี๋ถูกทุบตีอย่างหนัก เขาก็ยิ่งตื่นเต้น!ดวงตาจ้องมองร่างกายของโจวผิงอย่างแน่วแน่ ราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตที่ใกล้สูญพันธุ์ แววตาเปล่งประกายวาววับ ใบหน้าแสดงออกถึงความกระตือรือร้นที่จะผ่าร่างของอีกฝ่ายสายตาแบบนั้นทำให้โจวผิงรู้สึกขนลุกหลังจากประกาศยุติการต่อสู้ อันชิงอวี๋ก้าวเดินอย่างโซเซไปที่ขอบโกดัง หันกลับมามองเป็นระยะ ดูเหมือนจะยังไม่
