ินชีเยี่ย “……”“วันนี้พวกนายอ่านหนังสือแล้วได้อะไรบ้างไหม?” โจวผิงถามหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ พากันส่ายหน้า“นายอ่านเรื่อง ‘ขอบฟ้า จันทรา ดาบ’ ใช่ไหม?” โจวผิงมองไปทางหลินชีเยี่ย “ไม่ได้เรียนรู้วิชาดาบของฟู่หงเสวี่ยเหรอ?”“ไม่ครับ” หลินชีเยี่ยถามคำถามที่อยู่ในใจมาตลอดออกมาในที่สุด “ก็แค่เรื่องราวที่บรรยายด้วยตัวอักษรเท่านั้นจะเรียนรู้วิชาดาบได้ยังไงกัน?”“ตอนที่นายอ่านหนังสือ นายไม่ได้ทำให้ตัวเองเป็นฟู่หงเสวี่ยเหรอ?”“เป็นฟู่หงเสวี่ย?”หลินชีเยี่ยมองโจวผิงอย่างงงงวย “คุณหมายถึงการเข้าถึงตัวละครใช่ไหมครับ?”“อืม”“ผมก็เข้าถึงนะ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเท่าไหร่……”“อาจจะเป็นเพราะนายเข้าถึงไม่ลึกพอ” โจวผิงพูดช้าๆ “ต้องใช้ใจไปรับรู้อารมณ์ของตัวละครในหนังสือ รับรู้ความโกรธ ความเศร้า ความกังวล ความสุข……วิชาเก้ากระบี่เดียวดายของตู้กูชิวไป๋ วิชากระบี่สิบสามกระบวนท่าพิฆาตของเยี่ยนสือซาน วิชากระบี่เทพสกุลเซี่ยของเซี่ยเสี่ยวเฟิง……วิชากระบี่ของฉันล้วนเรียนรู้มาด้วยวิธีนี้”เฉาเยวียนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถามว่า “ท่านปรมาจารย์กระบี่ ที่คุณทำได้ทั้งหมดนี้ น่าจะเป็นเพราะผนึกต้องห้ามของคุณใช่ไหม? พวกเราไม่มีผนึกต้องห้ามนี้ ก็เลยไม่สามารถได้รับพลังจากหนังสือได้”ไม่ใช่แค่เฉาเยวียนเท่านั้น คนอื่นๆ ก็คิดแบบนี้เหมือนกันที่โจวผิงสามารถได้รับพลังจากหนังสือได้ น่าจะเป็นความสามารถของผนึกต้องห้ามของเขา ถ้าคนอื่นก็สามารถอ่
