“ปะ… ปะ… ปะ……ปรมาจารย์กระบี่?!” ไป๋หลี่พั่งพั่งอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “คุณคือผู้ที่อยู่อันดับหนึ่งในบรรดายอดมนุษย์…… ‘กระบี่’ ใช่ไหม?”ทุกคนที่อยู่ในที่นั้น ยกเว้นเจียหลานที่ยังงุนงงอยู่ ต่างก็ตกตะลึงสุดขีดอาจารย์ที่จั่วชิงบอกว่าเยี่ยฟ่านต้องจ่ายราคาแพงมากเพื่อเชิญมา จริงๆ แล้วเป็นมนุษย์ที่อยู่จุดสูงสุด และยังเป็นปรมาจารย์กระบี่อันดับหนึ่งอีกด้วย?!หลินชีเยี่ยไม่อาจจินตนาการได้ว่าเยี่ยฟ่านต้องจ่ายราคาแพงแต่ไหนเพื่อเชิญเขามา……“ยอดมนุษย์อะไรนั่น เป็นแค่ชื่อที่คนอื่นเรียก จริงๆ แล้วฉันไม่ค่อยชอบชื่อนี้เท่าไหร่” โจวผิงพูดอย่างจริงจัง “ฉันชอบให้คนอื่นเรียกฉันว่าปรมาจารย์กระบี่มากกว่า”หลินชีเยี่ยมองไม้ถูพื้นในมือของเขา และโกดังที่สะอาดเอี่ยมอ่อง อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ท่านปรมาจารย์กระบี่แล้วงานทำความสะอาดพวกนี้……”“ฉันเห็นว่าที่นี่ค่อนข้างสกปรก เมื่อคืนก็เลยถือโอกาสทำความสะอาดไปด้วย” โจวผิงเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ยกไม้ถูพื้นในมือขึ้นมา แล้วเริ่มถูพื้นกระเบื้องแผ่นสุดท้ายอย่างจริงจัง “พวกนายรอสักครู่นะ ฉันจะทำงานส่วนสุดท้ายนี้ให้เสร็จก่อน แล้วค่อยเริ่มสอน”หลินชีเยี่ย “……”“ท่านปรมาจารย์กระบี่ งานเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ ให้พวกเราทำก็ได้นะครับ!” หลินชีเยี่ยเดินเข้าไปหา พยายามจะรับไม้ถูพื้นมาจากมือของโจวผิงให้ปรมาจารย์กระบี่มาทำความสะอาดให้พวกเขา?ล้อเล่นหรือเปล่า?!ถ้าเยี่ยฟ่านรู้เข้า คงจะฉีกพวกเขาเป็นชิ้น
