ๆ แน่“ไม่ พวกนายทำไม่สะอาดหรอก” โจวผิงส่ายหน้า “ฉันเป็นคนที่ทำอะไรก็ไม่ค่อยเก่ง มีแต่เรื่องกระบี่กับการทำความสะอาดเท่านั้นที่เป็นจุดแข็งของฉัน รออยู่ข้างๆ นั่นแหละ เดี๋ยวก็เสร็จ……”เมื่อเห็นว่าโจวผิงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด หลินชีเยี่ยที่ยื่นมือไปครึ่งทางก็ได้แต่หดมือกลับมาเงียบๆ เดินไปยืนข้างๆทุกคน มองดูร่างที่กำลังถูพื้นอย่างพิถีพิถันนั้น“ชีเยี่ย……นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ไป๋หลี่พั่งพั่งอดไม่ได้ที่จะถาม “ให้ปรมาจารย์กระบี่มาถูพื้นให้พวกเรา พวกเราจะอายุสั้นลงไหม?”“อย่าไปเชื่ออะไรงมงายแบบนั้น”เฉาเยวียนมองฝ่ามือของเขาอย่างครุ่นคิด พยักหน้าเบาๆ “ถ้าสังเกตดีๆ ฝ่ามือของท่านปรมาจารย์กระบี่หยาบกร้านมาก น่าจะเป็นเพราะฝึกกระบี่บ่อยๆ”อันชิงอวี๋ที่อยู่ข้างๆ ดันแว่นตา สีหน้าดูแปลกประหลาด “ฝ่ามือหยาบกร้านจริงๆ แต่ปัญหาคือมือทั้งสองข้างเป็นแบบนี้เหมือนกัน และจากรายละเอียดที่เห็น มันไม่น่าจะเกิดจากการจับกระบี่ แต่กลับเหมือนกับ……”ในตอนนั้นเอง หลินชีเยี่ยก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า“ท่านปรมาจารย์กระบี่ทำงานบ่อยไหมครับ?”โจวผิงที่กำลังถูพื้นอยู่ไม่เงยหน้าขึ้น มุ่งมั่นถูคราบสกปรกคราบสุดท้าย แล้วส่งเสียงรับในลำคอ“งานของฉันก็คือแบบนี้แหละ”งานก็คือแบบนี้เหรอ?หลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง“งานของคุณคือ……”“พนักงานบริการ” โจวผิงพูดเรียบๆ “ฉันทำงานเป็นพนักงานบริการที่ร้านอาหารของอาสาม งานทุกวันก็คือทำความสะอาดและล้างจาน”หลินชีเ
