ยี่ย “???”“ร้านอาสามของคุณ? พนักงานบริการ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ“‘อาหารบ้านๆ รสชาติอาสาม’ อยู่ที่ถนนฉางเซียงในเมืองซีจิน ถ้าพวกนายไปกินที่นั่น บอกชื่อฉัน… จะได้ส่วนลดห้าเปอร์เซ็นต์”หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ สบตากัน สีหน้าแสดงความรู้สึกประหลาดใจงานของปรมาจารย์กระบี่คือพนักงานบริการเหรอ? โลกนี้วิปริตไปแล้วหรือพวกเขาบ้าไปแล้วกันแน่?อาหารในร้าน ‘อาหารบ้านๆ รสชาติอาสาม’ นั่น ทำจากเนื้อสิ่งลี้ลับขั้นอนันต์หรือไง?“งั้นผมขอถามหน่อยได้ไหมครับ……ผู้บัญชาการเยี่ย ต้องแลกมาด้วยอะไร ถึงเชิญคุณมาได้?” หลินชีเยี่ยเอ่ยถาม“อ๋อ เพราะถ้าฉันจะมาสอนพวกนาย ก็ต้องลางาน แต่ถ้าฉันไม่อยู่ ร้านก็จะไม่มีพนักงานบริการ ดังนั้น……” โจวผิงหยุดชั่วครู่ “ตอนนี้เขาน่าจะกำลังทำงานแทนฉันอยู่”หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ตะลึงงัน…เมืองซีจินร้านอาหารบ้านๆ รสชาติอาสามเยี่ยฟ่านสวมผ้ากันเปื้อนยืนอยู่ในครัวแคบๆ แขนเสื้อทั้งสองข้างพับขึ้น กำลังขัดจานในมือสุดแรง หน้าตาบึ้งตึง“อาสาม ขอซี่โครงหมูผัดมะเขือเทศเพิ่มอีกจาน!”“อาสาม ได้ยินว่าร้านเราติดอันดับหนึ่งของซีจินเรื่องความอร่อยแล้วใช่ไหม? วันนี้ต้องแถมให้พวกเราแล้วนะ?”“อาสาม หมูซอยของคุณนี่บางจริงๆ ฝีมือการใช้มีดพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ?”ในร้านเล็กๆ ลูกค้าไม่กี่คนกำลังรับประทานอาหารพลางพูดคุยหยอกล้อกับเจ้าของร้านอย่างสนุกสนานอาสามยิ้มแย้มทักทายลูกค้า ถือถ้วยชาร้อนๆ เดินโซเซเข้า
