ไปในครัวหลังร้านเขาเห็นเยี่ยฟ่านกำลังขัดจานอย่างแรง จึงจิ๊ปากเสียงดังแล้วพูดอย่างเนิบนาบว่า “เอ่อ คนใหม่ชื่อฟ่านใช่ไหม?ความเร็วในการขัดจานของเธอสู้เสี่ยวผิงบ้านเราไม่ได้เลยนะ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันคงต้องหักเงินเดือนแล้วล่ะ”สีหน้าของเยี่ยฟ่านแข็งค้าง ขัดจานแรงขึ้นอีกหลายเท่า พึมพำด้วยความโกรธแค้น“ไอ้พวกเด็กบ้านั่น ถ้าครั้งนี้ไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย กลับไปฉันจะหักขาพวกมันให้หมด……”…ในโกดังโจวผิงที่เพิ่งถูพื้นกระเบื้องแผ่นสุดท้ายเสร็จ เก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดทั้งหมด ก่อนจะปล่อยแขนเสื้อลง แล้วเดินไปตรงกลางลานโล่งเบื้องหน้าเขา หลินชีเยี่ยและอีกสี่คนนั่งเก้าอี้เล็กๆ เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ นั่งตัวตรง พร้อมเข้าเรียน“ถ้าพวกนายพร้อมแล้ว วันนี้ก็เริ่มเรียนได้” โจวผิงพูดช้าๆ“พวกเราพร้อมแล้ว ท่านปรมาจารย์กระบี่!” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างตื่นเต้นท่านผู้นี้คือยอดฝีมือในบรรดายอดฝีมือ การได้เรียนกับปรมาจารย์กระบี่โดยตรง ทั้งต้าเซี่ยมีเพียงไม่กี่คนที่จะได้รับโอกาสนี้ ตอนนี้พวกเขามีโอกาสได้นั่งฟังบทเรียนตรงนี้ นั่นเป็นเพราะผู้บัญชาการเยี่ยใช้ร่างกายแลกมาให้พวกเขา!ถ้าไม่ตั้งใจเรียน พวกเขาจะมีหน้าไปพบผู้บัญชาการเยี่ยได้อย่างไร?โจวผิงพยักหน้า ชี้ไปยังลังกระดาษที่มุมห้อง แล้วพูดกับทุกคนว่า “หนังสือเรียนทั้งหมดของพวกนายอยู่ในนั้นเอาออกมาให้หมดเลย”หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ตาเป็นประกายไม่น่าเชื่อว่าเป็นการสอนขอ
