เฉาเยวียน “……”“ให้ฉันเหรอ?” หลินชีเยี่ยตกใจ“ใช่สิ เจ้าเหล่าเฉา พอชักกระบี่ออกมาก็กลายเป็นบ้า ให้กระบี่นี้กับเขาก็คงใช้ไม่เป็น ผมเห็นนายใช้ได้คล่องดี ก็เลยจะเอาให้นายเนี่ยแหละ!” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างเป็นเหตุเป็นผล“แต่ว่า ฉันก็ใช้กระบี่ไม่เป็นนะ……”“นายไม่จำเป็นต้องใช้มันต่อสู้ระยะประชิด แค่ใช้เป็นเครื่องมือก็พอ” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดต่อ“ก็ได้”หลินชีเยี่ยรับกระบี่ [ทะเลสาบแห่งคำอธิษฐาน] มา สลักตราประทับเวทย์อัญเชิญบนด้ามกระบี่ จากนั้นก็วางไว้ข้างๆ“พวกนายว่าไง อาจารย์คนนั้นทำไมยังไม่มาอีก?”หลังจากคุยกันอีกพักใหญ่ เฉาเยวียนดูเวลาแล้วอดถามไม่ได้ไป๋หลี่พั่งพั่งครุ่นคิดครู่หนึ่ง “อาจเป็นเพราะรถตู้โฟล์คสวาเกนของเขาเสียกลางทางก็ได้”“ก็เป็นไปได้นะ”“อาจารย์ที่ผู้บัญชาการเยี่ยต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลถึงจะเชิญมาได้ จะเป็นระดับไหนกันนะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเริ่มคาดเดา “คงไม่ใช่ยอดมนุษย์อีกคนหรอกนะ?”“คงเป็นไปไม่ได้หรอก” เฉาเยวียนครุ่นคิด “ยอดมนุษย์ไม่ได้อยู่ในระบบของหน่วยพิทักษ์ราตรี ผู้บัญชาการเยี่ยคงเชิญพวกเขามาไม่ได้หรอก อีกอย่างพวกเราก็แค่หน่วยเล็กๆ ที่เสียโอกาสเป็นหน่วยรบพิเศษไปแล้ว คงไม่คู่ควรให้มนุษย์ที่อยู่จุดสูงสุดมาสอนด้วยตัวเองหรอก”หลินชีเยี่ยพยักหน้าเห็นด้วย“ตอนนี้เกือบตีสองแล้ว คืนนี้อาจารย์คนนั้นคงไม่มาแล้วล่ะ พวกเรากลับไปพักผ่อนกันเถอะ” หลินชีเยี่ยดูเวลาแล้วบอกคนอื่นๆตอนนี้ทุกคนก็ง่วงกันจ
