ม่เคยใช้ดาบเล่มนี้ เพราะตอนนั้นมันเป็นของที่ไป๋หลี่ซินมอบให้เขา เพื่อแลกกับชีวิตพี่น้องของตัวเอง การใช้ดาบเล่มนี้จะทำให้เขารู้สึกขยะแขยง……แต่ตอนนี้มันต่างออกไปตอนนี้ มันคือของขวัญที่พี่น้องของเขามอบให้ไป๋หลี่พั่งพั่งเท้าคาง จ้องมองวัตถุต้องห้ามที่เหลืออีกสี่ชิ้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบทวนยาวสีทองขึ้นมา ส่งให้เจียหลาน“พี่หลาน ผมขอมอบ [วิมาน] ให้พี่ ต่อไปนี้เวลาต่อสู้ระยะประชิด จะได้ไม่ต้องชกต่อยคนด้วยหมัดเปล่าแล้ว” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดพลางยิ้มกว้างเจียหลานกะพริบตาปริบๆ มองดูทวนยาวสีทองอย่างสนใจ ในงานเลี้ยง เธอก็ได้เห็นพลังของทวนเล่มนี้กับตาตัวเอง แม้มันจะไม่สามารถทำอะไรเธอได้แม้แต่ปลายผม แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้ประโยชน์ เธอรับทวนยาวมาดวงตาทั้งสองข้างโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวเธอตบอกตัวเอง ชูนิ้วโป้งให้ไป๋หลี่พั่งพั่ง ทำท่าทางเหมือนจะบอกว่า ‘ต่อไปนี้ฉันจะคุ้มครองนายเอง!’ไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้ม หยิบ [บทเพลงไว้อาลัย] ขึ้นมา ส่งให้อันชิงอวี๋“ชิงอวี๋ ของชิ้นนี้มีพลังทำลายล้างน่ากลัวมาก นายฉลาดขนาดนั้น ต้องใช้พลังของมันได้ดีแน่ๆ ผมมอบให้นายละกัน”อันชิงอวี๋รับกะโหลกมา ดวงตาเปล่งประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจ้องมองมันอย่างตื่นเต้น ราวกับว่าพร้อมจะกลับไปผ่าชำแหละมันทันทีที่กลับถึงบ้าน“ขอบคุณ” เขาพูดพลางยิ้ม“[เกราะหยกมรกต] ผมจะเก็บไว้ใช้เอง ส่วน [ทะเลสาบแห่งคำอธิษฐาน]
