ึ้นมาได้ ยื่นมือไปในอากาศว่างเปล่าแล้วกำหมัด วงเวทย์ปรากฏขึ้น กระบี่โบราณเล่มหนึ่งและดาบยาวสีขาวหิมะอีกเล่มปรากฏขึ้นในมือของเขาพร้อมกัน“นี่คือ [ทะเลสาบแห่งคำอธิษฐาน] และ [จั่นไป๋] รวมกับทวนยาวสีทองของนาย [เกราะหยกมรกต] และ[บทเพลงไว้อาลัย] รวมทั้งหมดห้าชิ้นเป็นวัตถุต้องห้ามขั้นวิกฤต ทั้งหมดนี้เป็นทรัพย์สินของพั่งพั่ง ตอนนี้ฉันจะคืนให้นายหมดเลยแล้วกัน……”หลินชีเยี่ยส่งดาบทั้งสองเล่มให้ไป๋หลี่พั่งพั่ง คนหลังชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังรับมันไว้จากนั้นเขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบวัตถุต้องห้ามอีกสามชิ้นออกมา วางเรียงกันบนพื้น“ในเมื่อทั้งหมดเป็นทรัพย์สินของผม การจะจัดการอย่างไรก็ต้องเป็นผมที่ตัดสินใจสิ” ไป๋หลี่พั่งพั่งหัวเราะเบาๆแล้วหยิบ [จั่นไป๋] ขึ้นมาจากพื้น ส่งให้หลินชีเยี่ย “ชีเยี่ย ดาบเล่มนี้ผมอยากมอบให้นายเป็นของขวัญตั้งแต่ตอนอยู่ค่ายฝึกอบรมแล้ว ในที่สุดก็มีโอกาสได้ให้เสียที”หลินชีเยี่ยชะงัก “นายไม่เก็บไว้เองเหรอ?”“ผมมีแค่สองมือ จะใช้วัตถุต้องห้ามมากมายขนาดนั้นได้ยังไง?” ไป๋หลี่พั่งพั่งยักไหล่ “พวกวัตถุต้องห้ามเหล่านี้แต่เดิมก็เป็นของที่พวกนายช่วยผมแย่งมา ถ้าเป็นพี่น้องกันก็อย่ามัวแต่เกรงใจ รับไปเถอะ”หลินชีเยี่ยจ้องตาไป๋หลี่พั่งพั่ง หยุดคิดครู่หนึ่ง แล้วไม่ลังเลอีกต่อไป รับ [จั่นไป๋] มาอย่างเต็มใจ“ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ไม่เกรงใจละนะ” หลินชีเยี่ยพูดพลางยิ้มตอนอยู่ที่ตึกตระกูลไป๋หลี่ เขาไ
