แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ“แล้วเราต้องไปอบรมที่หวยไห่เมื่อไหร่?” หลินชีเยี่ยถามจั่วชิงมองนาฬิกา“ตอนนี้”…หกชั่วโมงต่อมาเมืองหวยไห่กึก กึก กึก……รถตู้มือหกคันเก่ากำลังบากบั่นฝ่าฟันไปบนถนนขรุขระ ทุกครั้งที่รถแล่นผ่านหลุม ตัวรถก็จะโคลงเคลงราวกับเรือกลางมหาสมุทร อุปกรณ์เก่าๆ ภายในรถกระทบกันเสียงดังเจียหลานที่นั่งอยู่เบาะหลังหน้าซีดเผือด มือข้างหนึ่งจับราวแน่น รู้สึกเหมือนน้ำย่อยในกระเพาะกำลังจะพุ่งออกมาแกร๊ก!เธอออกแรงเพียงนิดเดียว ราวจับเก่าๆ นั่นก็หลุดออกมาเจียหลานจับราวที่หักครึ่งไว้ มองอย่างงุนงงหลินชีเยี่ยที่นั่งข้างคนขับ มุมปากกระตุกเล็กน้อย หันไปมองจั่วชิงที่กำลังตั้งใจขับรถ “หน่วยพิทักษ์ราตรีไม่มีรถที่ดีกว่านี้แล้วเหรอ? นี่มันเหมือนขับเรือบนถนนเลยนะ”“มีสิ แต่พวกนายไม่มีสิทธิ์เรียกใช้ อย่าลืมสิว่าสิทธิ์ทั้งหมดของนายถูกยกเลิกไปแล้ว รถตู้มือหกคันนี้ก็ยังต้องยืมเพื่อนมาอีกที” จั่วชิงตอบอย่างไม่ใส่ใจ“……แต่ผมว่าความเร็วแบบนี้ ก็ไม่ต่างจากเดินเท้าสักเท่าไหร่นะ”“ใจเย็นๆ ใกล้ถึงแล้ว”รถตู้แล่นผ่านถนนที่รกร้าง ในที่สุดก็เข้าสู่เขตฐานทัพทหาร หลังจากผ่านด่านตรวจหลายชั้น ก็มาจอดลงตรงหน้าอาคารขนาดใหญ่ที่ดูคล้ายโกดัง“ที่นี่ให้ความรู้สึกเหมือนค่ายฝึกเลยแฮะ” เฉาเยวียนเปิดประตูลงจากรถ มองไปรอบๆ พลางพูด“ไม่เหมือนหรอก ที่นี่สิ่งอำนวยความสะดวกแย่กว่าเยอะ แค่มีกำลังทหารคุ้มกันอยู่รอบๆ เท่านั
