ยามราตรีคืบคลานเข้ามาหลินชีเยี่ยก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นบนสุดของวิลล่า ที่ขอบระเบียง มีร่างหนึ่งกำลังยืนพิงอยู่ตรงนั้น เหม่อมองดวงจันทร์บนท้องฟ้า“นอนไม่หลับเหรอ?” หลินชีเยี่ยเดินเข้าไปข้างๆ แล้วเอ่ยถามไป๋หลี่พั่งพั่งหันมามอง พยักหน้าเงียบๆ “นิดหน่อย”“กำลังคิดอะไรอยู่?”ไป๋หลี่พั่งพั่งมองลงไปที่วิลล่าซึ่งจมอยู่ในความมืด พลางถอนหายใจยาว “วิลล่าหลังนี้ ตอนนั้นผมเป็นคนเลือกเองกับมือ ต้องพูดจาโน้มน้าวอยู่นานกว่าจะให้หัวหน้าเหวยซิวหมิงยอมรับไว้ ตอนนั้นคนอื่นๆ ในหน่วย 010 ไม่อยากย้ายออกจากห้องใต้ดินเล็กๆ นั่น เพราะพวกเขาคิดว่าหน่วยพิทักษ์ราตรีไม่ควรใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยแบบนี้ แต่ไม่นึกว่าผ่านไปแค่ปีกว่า พวกเขาจะกลายเป็นแบบนี้……ผมคิดว่า ถ้าตอนนั้นผมไม่ได้ชวนให้พวกเขาย้ายออกมา เรื่องทั้งหมดนี้มันจะไม่เกิดขึ้นหรือเปล่านะ?”หลินชีเยี่ยส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “นายแค่อยากให้พวกเขามีชีวิตที่ดีขึ้นเท่านั้น แน่นอนว่าไม่ผิด ที่ผิดคือพวกเขาที่ทนต่อการล่อลวงไม่ไหว ที่ผิดคือตระกูลไป๋หลี่ที่ทำให้พวกเขาเสื่อมทราม”ไป๋หลี่พั่งพั่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามช้าๆ “ชีเยี่ย นายว่า……หน่วยพิทักษ์ราตรี เป็นคนดีกันหมดทุกคนจริงๆเหรอ?”หลินชีเยี่ยจ้องตาเขา แล้วส่ายหน้า “การคิดว่าหน่วยพิทักษ์ราตรีเป็นคนดีทั้งหมด เป็นความคิดที่เพ้อฝันเกินไปป่าใหญ่ย่อมมีนกหลากหลาย หน่วยพิทักษ์ราตรีมีคนนับพัน แต่ละคนมีความคิดไม่เหมือนกัน ใครจะ
