ลำดับเก้าที่อยู่ด้านข้างเห็นภาพนั้น ดวงตาเผยความรู้สึกสิ้นหวัง เขาโบกมือไล่ผู้หญิงเหล่านั้น พวกเธอจึงแยกย้ายกันไป ทว่าก่อนจะไปก็ยังไม่วายหันมาจ้องเสิ่นชิงจู่อย่างขุ่นเคืองเสิ่นชิงจู่เหลือบมองพวกเธอ แล้วจ้องกลับไปอย่างดุดัน“……นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ” ลำดับเก้าถือแก้วเหล้าเดินมานั่งข้างเสิ่นชิงจู่“อะไรที่ทำไม่ได้?”“พวกเราทำอาชีพที่เสี่ยงอันตรายถึงชีวิต ต้องเคร่งเครียดและคอยระวังตัวอยู่ตลอดเวลา ถ้าหาทางระบายที่เหมาะสมไม่ได้ ก็จะเกิดปัญหาทางจิตได้ง่าย” ลำดับเก้าแกว่งแก้วในมือพลางกล่าวเสิ่นชิงจู่ตอบอย่างใจเย็น “ผมไม่จำเป็นต้องระบาย”ลำดับเก้าส่ายหน้า “ไม่หรอก ทุกคนต้องมีทางปลดปล่อยของตัวเอง ไม่มีใครหรอกที่จะกดดันตัวเองได้ตลอดเวลา พวกเราต้องทำบางสิ่งที่ชอบเพื่อผ่อนคลายจิตใจ สำหรับคนทั่วไป วิธีระบายของพวกเขาอาจเป็นการพักผ่อน ดูหนัง นอน ออกเดท เล่นเกม……แต่พวกเราไม่เหมือนกัน งานของเราต้องอยู่ในสภาวะตึงเครียดเป็นเวลานาน และไม่รู้ว่าตัวเองจะตายเมื่อไหร่ เห็นด้านมืดของมนุษย์จนชิน ดังนั้น วิธีระบายจึงมักจะโหดเหี้ยมอย่างการฆ่า ปล้น ทรมาน……เมื่อเทียบกันแล้ว การใช้ผู้หญิงเป็นเครื่องระบายก็ถือว่าเป็นวิธีที่เบาที่สุดแล้วล่ะ ฉันรู้ว่านายไม่เหมือนคนอื่น นายคงไม่เลือกวิธีวิปริตพวกนั้น แต่ฉันไม่คิดว่านายจะไม่แตะต้องผู้หญิงเลย นี่มันไม่น่าใช่สิ่งที่คนหนุ่มเลือดร้อนอย่างนายควรจะเป็น”“แล้วหน่วยพิทักษ์ราตรีล่ะ?
