แปลกหน้าสำหรับฉันมากขึ้นทุกที ฉันเลยตัดสินใจหลับตาข้างหนึ่ง ไม่ตัดสินว่าอะไรถูกอะไรผิด แค่ฆ่า ฆ่าและก็ฆ่า……โดยอาศัยความไว้วางใจที่มีต่อท่านพร่ำรำพันเท่านั้น ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันไม่สามารถรู้สึกถึง ‘ตัวตน’ของตัวเองได้อีกต่อไป”ลำดับเก้ายกแก้วเหล้าขึ้นจรดริมฝีปาก เงยหน้าขึ้นแล้วดื่มรวดเดียวจนหมดเสิ่นชิงจู่มองดูเขาอย่างเงียบๆ ในแววตาฉายแววเศร้าสลดลำดับเก้าอาจจะไม่รู้ตัว แต่เสิ่นชิงจู่รู้ดีว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรสังคมในอุดมคติ หรือเหลียงซาน ล้วนเป็นเพียงวิธีการที่พร่ำรำพันใช้หลอกล่อเขาเข้ามาในสาวกเท่านั้น และสิ่งที่เรียกว่า ‘ความไว้วางใจที่มีต่อท่านพร่ำรำพัน’ ก็เป็นเพราะพันธวิญญาณที่พร่ำรำพันปลูกฝังไว้ในส่วนลึกของจิตวิญญาณอีกฝ่ายเขาไม่ใช่ว่าไม่อยากเผชิญหน้ากับความจริง แต่ภายใต้การควบคุมจิตวิญญาณของพร่ำรำพัน อีกฝ่ายจึงปฏิเสธที่จะยอมรับความจริงโดยไม่รู้ตัว และอุทิศความจงรักภักดีของตนโดยไม่มีเงื่อนไข……โดยพื้นฐานแล้ว เขาถูกควบคุมความคิดไปแล้วหากไม่มี [หยกพลิกฟ้า] ช่วยต้านทานพันธวิญญาณนั้น เขาคงเป็นเหมือนลำดับเก้าที่สูญเสียตัวตนไปอย่างสมบูรณ์ และทำงานรับใช้พร่ำรำพันอย่างไร้สติในบรรดาสาวก มีคนที่ถูกหลอกเข้ามาเหมือนลำดับเก้าไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่เมื่อเวลาผ่านไป ก็หลงทางในความมืดมิด จนสูญเสียตัวตนไป กลายเป็นสาวกแห่งความชั่วร้ายที่แท้จริงแต่ถึงแม้จะผ่านมาหลายปีเช่นนี้ จิตวิญญาณของลำดับ
