งจากผ่านไปครู่ใหญ่ จึงค่อยๆ เอ่ยปาก “ทำไมผมรู้สึกว่าคุณไม่เหมือนพวกสาวก แต่กลับเหมือน……”“เหมือนอะไร?”เสิ่นชิงจู่ครุ่นคิด แล้วเอ่ยสี่คำ “วีรบุรุษแห่งป่าเขียว”ลำดับเก้าชะงัก จากนั้นก็หัวเราะ แต่แล้วเสียงหัวเราะก็ค่อยๆ หายไป“ตอนฉันยังหนุ่ม สิ่งที่ชอบอ่านที่สุดคือเรื่องซ้องกั๋ง เป็นเรื่องราวของกลุ่มคนที่ถูกโชคชะตาเล่นตลกมารวมตัวกันไม่สนสายตาชาวโลก ไม่ใส่ใจกฎเกณฑ์ ทำการปล้นสะดมแต่กลับทำความดีปกป้องประชาชน……ในตอนนั้น ท่านพร่ำรำพันมาพบฉัน เล่าเรื่องราวหลังจากที่เทพชั่วร้ายจุติ จะเป็นยุคสมัยแห่งความเท่าเทียมและยุติธรรม ตอนนั้นฉันยังหนุ่มจึงเต็มไปด้วยไฟแห่งอุดมการณ์ แต่กลับถูกความเป็นจริงทำร้ายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ฉันรู้สึกว่าสังคมที่น่ารังเกียจนี้ต้องได้รับการแก้ไข และสาวกก็คือเหล่าวีรบุรุษเขาเหลียงซานที่แบกรับภารกิจช่วยโลก ท่านพร่ำรำพันก็เป็นเหมือนซ้องกั๋งในใจฉัน ช่วงแรกที่เข้าร่วมสาวก ฉันได้รู้จักสหายที่มีอุดมการณ์เดียวกันหลายคน พวกเรามองว่าการเป็นสาวกคือเกียรติยศ……แต่แล้วฉันก็ค่อยๆ พบว่า ทุกอย่างมันไม่เป็นอย่างที่ฉันคิด”เขาจ้องมองแก้วเหล้าในมือ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหดหู่“คำสั่งบางอย่างของท่านพร่ำรำพันทำให้ฉันไม่เข้าใจ แต่อาจเป็นเพราะความไว้วางใจที่มีต่อท่าน ฉันก็ยังทำตาม……แต่ฉันพบว่าคำสั่งแบบนี้มีมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป สมาชิกของสาวกก็เปลี่ยนไปหลายรอบแล้ว องค์กรนี้กลายเป็นสิ่งที่
