เมืองกว่างเซินฝนตกปรอยๆมอลลี่เดินออกมาจากสถานีรถไฟความเร็วสูงที่แออัด ก่อนจะมองไปรอบๆวันนี้เธอดูแตกต่างจากปกติเธอสวมชุดกระโปรงยาวสีเหลือง ผมยาวสีดำถูกถักเปียอย่างประณีตด้วยริบบิ้นผ้าไหมสีแดง เธอสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดไร้ที่ติ สะพายกระเป๋าสีดำใบเล็กพาดลำตัว ติดพวงกุญแจรูปตุ๊กตาเจ้าเซี่ยงไฮ้ขนาดเล็กน่ารักที่แกว่งไกวเบาๆ ในสายลมท่ามกลางฝูงชนที่วุ่นวาย เธอสวยงามจนทำให้ผู้คนแทบหยุดหายใจฝนโปรยปรายลงบนพื้นถนนตรงหน้า สาดกระเซ็นเป็นระลอกคลื่นในแอ่งน้ำ ภายใต้ท้องฟ้าสลัว ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างมีสีหน้าเร่งรีบ ราวกับคลื่นน้ำที่ซัดผ่านตัวเธอไปเธอยืนรออยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน แต่ก็ยังไม่เห็นคนคนนั้นมาเธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกางร่มใสในมือขึ้น หลบหลีกแอ่งน้ำทุกแห่งอย่างระมัดระวังเดินไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกลเมื่อเธอก้าวขึ้นรถเมล์ รองเท้าผ้าใบสีขาวคู่นั้นยังคงสะอาดเรียบร้อย“สแกนสำเร็จ!”เธอเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า มองไปรอบๆ ในรถรถเมล์คันนี้มีคนไม่มาก ที่นั่งว่างเยอะ เธอเดินไปนั่งที่เบาะแถวรองสุดท้ายริมหน้าต่างอย่างไม่ใส่ใจ จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอยรถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปเม็ดฝนเล็กๆ ถูกลมพัดพาให้ตกลงบนกระจกหน้าต่าง ค่อยๆ เลื่อนไหลไปทางท้ายรถ ทิ้งหยดน้ำเล็กๆ ไว้ ทำให้วิวนอกหน้าต่างพร่ามัวคนขับเปิดเพลง ทำนองเพลงอันไพเราะอ่อนหวานดังก้องไปทั่วรถ“โอ้ สวรรค์……ท่าน
