”“นายคิดว่าเธอรู้อะไรเกี่ยวกับหน่วยรบพิเศษบ้างไหม?”“งั้นชิงอวี๋!”“สำหรับฉัน ชีเยี่ยน่าสนใจกว่า” อันชิงอวี๋ปรับแว่น “พวกนายหาโอกาสทำให้เขาสลบแล้วให้ฉันผ่าดูหน่อยได้ไหม?”รอยยิ้มขมขื่นปรากฏที่มุมปากของไป๋หลี่พั่งพั่ง “พวกนายนี่จริงๆ เลย……”“ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว นายควรไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วนะ” เฉาเยวียนตบไหล่เขา“เปลี่ยนเสื้อผ้า?” ไป๋หลี่พั่งพั่งงุนงง “เปลี่ยนเสื้อผ้าทำไม?”เฉาเยวียนขมวดคิ้ว เขาชี้ไปที่นาฬิกาแขวนบนผนัง พูดช้าๆ ว่า “นายลืมไปแล้วหรือไง วันนี้มีใครกำลังรอนายอยู่ที่กว่างเซิน?”เมื่อได้ยินประโยคนั้น ไป๋หลี่พั่งพั่งยืนนิ่งอยู่กับที่ ในหัวของเขาผุดภาพคำสัญญาที่เขาให้ไว้กับเธอบนเตียงผู้ป่วยที่กูซู……ความทรงจำนั้นชัดเจนแต่ก็ดูเลือนลาง ราวกับเป็นชาติก่อน“ผม……”ไป๋หลี่พั่งพั่งก้มหน้า กระเบื้องเคลือบสะท้อนใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน เขาจ้องมองตัวเองเนิ่นนาน ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง